“ซูไคซาน เจ้ากำลังหาที่ตาย!”
ซูเฉินหันกลับมาทันที ดวงตาเย็นเยียบ พลังปราณแท้มหาศาลปะทุออกมาจากฝ่ามือ ฟาดสวนไปทันที
ตูม!
ฝ่ามือทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ เสียงระเบิดดังกึกก้อง
ร่างของซูเฉินยืนนิ่งไม่ไหวติง ส่วนซูไคซานกลับถูกแรงสะท้อนซัดกระเด็น เลือดกระอักทะลักจากปาก อวัยวะภายในถูกแรงกระแทกจนได้รับบาดเจ็บหนัก
“ในเมื่อเจ้าเป็นบิดาบุญธรรมของบิดาข้า วันนี้ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า! แต่จากนี้ไป ข้า ซูเฉิน จะตัดขาดกับตระกูลซู ไม่เกี่ยวข้องกันอีกต่อไป!”
ซูเฉินมองสบตาซูไคซาน กล่าวเสียงเย็น ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
“ซูเฉิน ซูเฉิน…”
ซูไคซานคำรามอย่างเดือดดาล ดวงตาเต็มไปด้วยแววซับซ้อน ไม่รู้ว่าเป็นความหวาดกลัวหรือเสียใจ สุดท้ายก็พ่นเลือดออกมาอีกคำรบหนึ่งแล้วสลบไป
“ท่านผู้นำตระกูล!”
“ท่านพ่อ!”
ทุกคนในตระกูลซูต่างพากันตกใจวุ่นวาย
แต่ทั้งหมดนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับซูเฉินอีกต่อไป
หลังจากสังหารซูเหยา ซูเฉินรู้สึกราวกับความเคียดแค้นสองชาติถูกชำระล้างจนหมดสิ้น เขารู้สึกโล่งใจจนแทบอยากเงยหน้าตะโกนอย่างสุดเสียง
ความแค้นกับตระกูลซูได้สิ้นสุดลงแล้ว
ส่วนซูไคซานและพวกจะอยู่หรือตาย เขาไม่สนใจอีก
จากนี้ ซูเฉินจะต้องปกป้องมารดาและน้องสาวให
