ซูเฉินประคองหลิวหันเยียนพร้อมกับซูหลิงเอ๋อร์เดินออกจากจวนตระกูลซูไป
“ใช่แล้ว! ทะเลปราณมังกรแท้ของคุณชายซูเฉินฟื้นคืนแล้ว แต่ก็ไม่ใช่เพราะข้าเลยสักนิด ความสามารถด้านโอสถของคุณชายซูเฉินเหนือกว่าข้าเสียอีก ตระกูลซูยอมสละมังกรแท้เพียงเพื่อซูเหยา ช่างโง่เขลา!
ซูไคซาน ข้าคิดว่าเจ้าคงไม่คู่ควรกับโอสถชุนเฟิงหวี่อวี่ของข้า ลาก่อน!”
ปรมาจารย์กู่หยานหัวเราะเยาะแล้วหันหลังตามซูเฉินไปทันที
“ตระกูลซูช่างตาบอดโดยแท้! คุณชายซูเฉินเป็นอัจฉริยะถึงเพียงนี้ พวกเจ้ากลับมองว่าเขาเป็นเพียงขยะ? ในเมื่อเขาไปแล้ว ข้าก็ไม่มีเหตุผลจะอยู่ต่อเช่นกัน! คนของข้า เก็บภาพ ‘เทพธิดาเฉลิมฉลองวันเกิด’ คืนกลับ เรากลับจวนเมือง!”
เจ้าเมืองเติ้งกล่าวพลางลุกขึ้น เขามองไปรอบงานเลี้ยงอย่างเย้ยหยัน ก่อนหันหลังจากไป
ไม่มีใครคาดคิดว่าทั้งปรมาจารย์กู่หยานและเจ้าเมืองเติ้งจะถึงกับหันหลังให้ตระกูลซูเพราะซูเฉิน
แขกหลายคน โดยเฉพาะผู้นำตระกูลหวัง ล้วนมองซูไคซานด้วยสายตาสงสารปนเย้ยหยัน
ตอนนี้ตระกูลซูมีเรื่องใหญ่เสียแล้ว!
พวกเขาเองก็เคยได้ยินเรื่องของซูเฉิน
เดิมทีเขาเป็นถึงคุณชายของตระกูลซู มีพรสวรรค์ไร้ผู้เทียบ แต่กลับถูกฝูงอสูรล้อมโจมตีที่เขากู่เยว
