ับเป็นเสียงเดียวกัน
เมื่อเขากลับมาถึงห้องที่โรงเตี๊ยมจัดให้ กู่หยวนก็คาดเดาในใจว่า
“หยางหานผู้นี้จงใจไล่ข้า โจวจง และกัวจินไป เขาคงจะไปทำอะไรบางอย่างที่ไม่อยากให้พวกเราเห็นเป็นแน่”
“แต่หยางเจี้ยนเฟยกับเซี่ยซิ่วเสวี่ย ดูเหมือนว่าพวกนางน่าจะรู้อะไรบางอย่าง”
เช้าตรู่ หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ โจวจงก็รีบวิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น คิ้วของเขากระตุกขึ้นลง
“น้องกู่ ข้ารู้จักสถานที่ดี ๆ แห่งหนึ่งในเมืองนี้ รับรองว่าเจ้าไปครั้งแรกแล้วจะอยากไปครั้งที่สอง เจ้ายังหนุ่มยังแน่นคงไม่เคยไปแน่ ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปเปิดหูเปิดตา!”
เขาขยิบตาให้กู่หยวน ใบหน้าที่ปกติจะดูหยาบกร้านและซื่อทื่ออยู่บ้าง กลับเผยความลามกและเจ้าเล่ห์ออกมาเล็กน้อย
.
กู่หยวนตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็โบกมือและปฏิเสธโดยตรง
“ช่างเถอะ ข้ามีธุระต้องทำ เจ้าไปคนเดียวเถอะ”
“เจ้าไม่ไปรึ? ก็ได้ ข้ารับรองว่าเจ้าจะต้องเสียใจ”
โจวจงส่ายหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ “เดี๋ยวก่อน เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าหมายถึงอะไร?”
เรื่องแค่นี้มีหรือข้าจะไม่รู้ สมัยก่อนข้าท่องไปทั่วสถานเริงรมย์ชั้นเลิศมาแล้วนับไม่ถ้วน จะไม่รู้ความหมายของเจ้าได้อย่างไร… กู่หยวนเย้ยหยันในใจ ขณะที่ภายนอกแสร้งทำเป็นง
