หุบเขาแห่งหนึ่ง
กู่หยวนนั่งขัดสมาธิบนหินสีน้ำเงิน
ป่าบนภูเขาเต็มไปด้วยลมหนาวกัดกร่อน
ทว่า กู่หยวนกลับสวมเสื้อเชิ้ตบางๆ เพียงตัวเดียว กางแขนออก เท้าประสานกัน บิดเอวและหลังเหมือนงู ฝึกฝน วิชากำปั้น ชุดหนึ่ง
วิชากำปั้น ชุดนี้ค่อนข้างแปลก ด้วยการเคลื่อนไหวที่แปลกและช้า คล้ายกับไทเก็กและโยคะโบราณในชาติภพก่อนของกู่หยวน
ไม่เพียงแต่ขาดพลังที่น่าเกรงขามเท่านั้น แต่ยังดูงุ่มง่ามและไม่สมดุลอย่างบอกไม่ถูก
ในขณะเดียวกัน การหายใจของเขาก็ยาวนาน ด้วยจังหวะที่แม่นยำ มีจังหวะพิเศษที่ประสานกับการใช้ วิชากำปั้น
ผิวของเขาแดงก่ำราวกับเลือด เหมือนกุ้งมังกรที่สุกแล้ว ปล่อยความร้อนขึ้นมา ทำให้เขาดูแปลกประหลาดมาก
มองจากระยะไกล เขาเหมือนงูแปลกๆ ในเมฆ กำลังเหยียดตัวและหายใจเอาพลังวิญญาณเข้าไป
หลังจากผ่านไปนาน กู่หยวนก็หยุด
เขาหายใจออกยาวๆ หมอกสีขาวพุ่งออกมาหนึ่งฟุตเหมือนดาบก่อนที่จะค่อยๆ สลายไป
เขารู้สึกว่ากล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายของเขาปวดระบม บวม และเจ็บปวด พร้อมกับความร้อนที่พุ่งขึ้นมาใต้ผิวหนังอย่างต่อเนื่อง
“วิชา กำปั้นฝึกกาย ที่บันทึกไว้ใน 《วิชา งูทองกลืนแก่น》 นี้ทรงพลังจริงๆ แม้ว่าการเคลื่อนไหวจะงุ่มง่ามและแปลกประหลาด แต่ก็สามารถใช้และฝึกฝนผิวหนัง กล้ามเนื้อ และกระดูกทั่วร่างกาย
