“ขอรับ!”
ผู้ช่วยร้านถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เมื่อมองใบหน้ามืดมิดของเจ้านาย ความหนาวเย็นก็แล่นลงมาตามสันหลัง เขารีบพยักหน้า “ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะส่งสารไปถึงมือเขาแน่นอน!”
กล่าวจบ เขาก็หันหลังแล้วรีบออกจากร้านไป ราวกับถูกสุนัขไล่
เถ้าแก่ซูเดินไปที่ประตู เขาชะโงกหน้าออกไปดู และเมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่รอบๆ เขาก็ปิดประตูแล้วขึ้นไปชั้นสอง เปิดห้องด้านข้าง
เขาดึงกล่องไม้จากใต้เตียง ซึ่งยังมีแม่กุญแจเหล็กคล้องอยู่
เถ้าแก่ซูหยิบกุญแจออกมาแล้วเปิดออก
ภายในมีกล่องไม้สูงครึ่งฟุต และพื้นที่โดยรอบเต็มไปด้วยเศษเงินที่กระจัดกระจาย รวมถึงปึกธนบัตรที่มีมูลค่าหนึ่งร้อย ห้าสิบ และยี่สิบตำลึง
เขาหยิบธนบัตรทั้งหมดออกมานับ ได้สามร้อยตำลึงพอดี
ใบหน้าของเถ้าแก่ซูกระตุกเล็กน้อย
นี่คือเงินเก็บครึ่งชีวิตของเขา!
แต่มันกำลังจะถูกส่งไปอยู่ในมือของคนอื่น
แค่คิดตอนนี้ก็ทำให้เขาเจ็บปวดหัวใจ เจ็บปวดตับ และเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่างกาย
นี่ไม่ใช่แค่การเอาเงินของเขาไป แต่มันกำลังจะเอาชีวิตของเขาไป!
เป็นเวลานาน เถ้าแก่ซูค่อยๆ ยัดธนบัตรเข้าไปในอ้อมแขน ล็อกกล่องไม้อีกครั้ง และปิดประตู จากนั้นเขาก็เดินมาที่บันได
ขณะที่เขากำลังจะลงไปชั้นล่าง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วๆ อยู่ข้างหลัง และเสียงฝี
