เมื่อหลงจินเหอหันไปรอบข้างก็พบว่าคนส่วนมากเริ่มที่จะกลับเข้าเมืองไปนานแล้ว
ตั้งแต่การต่อสู้เพื่อแย่งชิงแท่นเสาสวรรค์จบลง คนส่วนมากล้วนมเพื่อชมโฉมหน้าของรุ่นเยาว์ที่ได้ชื่อว่าอัฉริยะเท่านั้น
“พี่ชายซานอวิ้น ท่านจะทำอย่างไรต่อ?”
หลงจินเหอหันกลับไปถามซานอวิ้นที่ยืนอยู่ข้างหลัง
“ข้าคงจะต้องกลับแล้ว มีเรื่องสำคัญที่จะต้องไปทำอีก”
ซานอวิ้นกล่าวด้วยท่าทางสงบนิ่ง
“งั้นหรือ โชคดีพี่ชายซานอวิ้น หวังว่าพวกเราจะมีโอกาสได้พบกันอีก”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลงจินเหอจึงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวตอบ
“แน่นอน! อีกไม่นานพวกเราจะได้พบกันอีกแน่”
ซานอวิ้นตบไหล่ของหลงจินเหอเบาๆ และเดินจากไป
‘ไม่นานจะพบกันอีก?’
เมื่อได้ยินคำพูดของซานอวิ้น นั่นทำให้หลงจินเหอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
เหตุใดชายหนุ่มถึงมั่นใจ ว่าพวกเขาทั้งสองจะมีโอกาสได้พบกันอีก?
“ผู้อาวุโส ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะสนิทกับเด็กตระกูลของท่าน”
เจ้าเมืองหญิงหันไปกล่าวกับชายชราทั้งสอง
“การที่ซานอวิ้นรู้จักกับเด็กหนุ่มนั้น อาจจะเป็นเรื่องที่ดีก็เป็นได้”
“ใครจะรู้ว่า ในอนาคตตระกูลซานของเราอาจจะต้องพึ่งพาเด็กหนุ่มคนนั้นก็ได้?”
ชายชราชุดดำเปิดปากกล่าว
“พรสวรรค
