เดี๋ยวที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง”
“ข้าจะต้องเอาน้ำทิพย์สวรรค์มาให้ได้”
ฮันหลางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะใช้มือตบบนหน้าอกตัวเอง
“ดี! ที่เหลือข้าฝากด้วย”
ชายวัยกลางคนพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะแบกร่างกายของฮันเทียนและเหาะกลับเข้าเมืองไปอย่างรวดเร็ว
“ทีนี้เข้าใจความหมายของข้าหรือยัง?”
ซานอวิ้นหัวเราะก่อนจะหันไปกล่าวกับมู่ชิงเหลียน
“คุณชายซานอวิ้น ท่านทราบอยู่แล้วงั้นหรือว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะชนะ?”
มู่ชิงเหลียนแสดงออกสีหน้าซับซ้อนอย่างเห็นได้ชัด
“ก็คงจะเป็นอย่างงั้น แต่เมื่อได้เห็นท่าทีโอ้อวดของเจ้าฮันเทียน”
“ไม่คิดว่ามันจะให้หลงจินเหอโจมตี โดยไม่ป้องกัน ตอนนั้นข้าก็ทราบได้ทันทีเลยว่ามันกำลังขุดหลุมฝั่งตัวเอง”
ซานอวิ้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เมื่อครู่ คุณชายซานอวิ้น ท่านเรียกเด็กหนุ่มคนนั้นว่าหลงจินเหองั้นหรอ?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ มู่ชิงเหลียนก็หันขวับไปหาซานอวิ้นทันที
‘ซวยแล้ว ดันเผลอหลุดปากไปซะได้’
ซานอวิ้นคิดในใจ
“เฮ้อ! คงจะเป็นอย่างงั้น เห็นแก่ที่ข้าเป็นสหายกันมานานกับท่าน”
“ท่านอย่าเพิ่งให้คนอื่นรู้ชื่อของหลงจินเหออีกเป็นอันขาด”
“ไม่เช่นนั้น ข้าคิดว่าหลงจินเหอคงจะไม่สามารถหนีออกจาก
