ไป
ชายหนุ่มตรงหน้าก็เข้ามาดูอาการเป็นคนแรก หลงจินเหอคิดว่าชายหนุ่มเบื้องหน้าไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคนที่ซานอวิ้นได้บอกเอาไว้ตอนแรก
พี่ชายของฮันเทียน นั่นคือ ฮันหลาง
“ดูนั่นเร็ว!”
“นั่นมัน! ฮันหลางนี่”
“ฮันหลางอาจจะมาแก้แค้นให้กับฮันเทียน”
“แม้ว่าฮันเทียนและฮันหลางจะอายุห่างกันเพียงหนึ่งปี แต่ระดับพลังลมปราณของทั้งสองล้วนต่างกัน”
“ฮันเทียนอยู่ระดับปราณจิตขั้นที่สิบ”
“แต่ฮันหลางกับอยู่ระดับปราณปฐพีขั้นที่สอง”
“คราวนี้เจ้าหนูนั่นไม่น่ารอดแน่”
“เจ้าอย่าเพิ่งด่วนสรุป บางทีเจ้าหนูนั่นอาจจะปกปิดระดับพลังลมปราณเอาไว้ก็ได้”
“เมื่อครู่เจ้าก็ได้เห็นไปแล้วนี่ เพียงแค่หนึ่งกระบวนท่า ก็สามารถทำให้ฮันเทียนพ่ายแพ้ทันที”
“เจ้าฮันเทียนมันบ้าเองต่างหากที่ไปยืนให้เจ้าหนูนั่นโจมตี”
เมื่อกลุ่มของผู้คนที่รอชมอยู่รอบข้าง สังเกตุเห็นฮันหลางมาอยู่ด้านหน้าของหลงจินเหอก็เริ่มพูดคุยและถกเถียงกันไปต่างๆนาๆ
“พี่ชายเป็นคนต่อไปสินะ”
หลงจินเหอเปิดปากกล่าวกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า
“ไม่เลวนี่เจ้าหนู ไม่คิดว่าจะสามารถเอาชนะน้องชายของข้าได้”
ฮันหลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
“ข้าไม่ได้คิดที่จะเอาชนะเพียงแค่น้องชาย
