วามว่าไง?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ คิ้วทั้งสองข้างของมู่ชิงเหลียนจึงขมวดเข้าหากันทันที
“แม่นางมู่ ท่านควรจะหันไปดูแล้วจะรู้เอง”
ซานอวิ้นชี้ไปที่ตำแหน่งของหลงจินเหอยืนอยู่
“พักผ่อนให้สบาย เดี๋ยวแท่นเสาสวรรค์ที่ห้าข้าจะรับต่อเอง”
หลงจินเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงเบามาก มีเพียงแค่ฮันเทียนเท่านั้นที่ได้ยิน
หลังจากที่กล่าวจบ หลงจินเหอจึงกระโดดถอยหลังออกมาสิบก้าว เพื่อตั้งหลัก
สายตาของผู้คนที่จับจ้องมามากมาย เมื่อเห็นว่าฮันเทียนยังคงไม่ขยับเขยื้อนร่างกายแม้แต่ก้าวเดียว
พวกเขาก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น
เหตุใดฮันเทียนยังคนนิ่งเฉย?
อ๊อก!
ภายใต้ความเงียบสงบ ทว่าขณะนั้นเองฮันเทียนจึงถอยหลังออกมาสองก้าว
มันกระอักเลือดออกมาคำโต ก่อนจะล้มลงไปนอนขดตัวเหมือนกุ้งอยู่ที่พื้น
แค่ก! แค่ก!
ฮันเทียนที่นอนขดตัวเหมือนกับกุ้งอยู่ที่พื้นดิน ก็ไอออกมาเป็นเลือดไม่หยุด
สีหน้าของมันล้วนขาวซีดราวกับไร้ชีวิต ปรากฏเม็ดเหงื่อมากมายผุดขึ้นมาตามตัวของมัน
_______________________________________________________________________________________________________
