ของนางกำลังลนลานอย่างเห็นได้ชัด
“เป็นข้าที่จะต้องถาม เจ้าเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องมาตั้งสามวันเต็ม”
“ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นอะไรไปแล้ว”
มู่หลิงกล่าวด้วยสีหน้าบูดบึ้ง
“อะไรนะ! สามวัน!”
หลงจินเหอรู้สึกตกใจอย่างมาก เนื่องจากเขาคิดว่าตนเพียงแค่หลับไปแค่ครึ่งวันหรือหนึ่งวันเท่านั้น
“เจ้าตกใจเรื่องอะไรกัน?”
มู่หลิงถามด้วยความสงสัย
“เอาไว้เดี๋ยวจะกลับมาเล่าที่หลัง เจ้ารออยู่ที่นี่ไปก่อนเดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา”
เมื่อกล่าวจบ หลงจินเหอจึงรีบออกจากห้องพักไปอย่างรวดเร็ว
“ดะ-เดี๋ยวก่อน!”
มู่หลิงที่กล่าวยังไม่ทันจบ หลงจินเหอก็หายไปจากสายตาเสียแล้ว
“แย่แน่ ข้าแย่แน่ ป่านนี้แท่นเสาสวรรค์คงจะเปิดแล้วอย่างแน่นอน”
หลงจินเหอพึมพัมออกมาพร้อมพุ่งทะยานไปอย่างเร่งรีบ
หลังจากที่ออกมาจากที่พักแล้ว
หลงจินเหอจึงรีบขึ้นไปทิศเหนือของเมืองใหญ่ทันที
แท่นเสาสวรรค์ตั้งอยู่ห่างไกลจากเมืองใหญ่ ไม่มากจึงทำให้ใช้เวลาไม่นานก็สามารถเดินทางมาถึง
เบื้องหน้าของหลงจินเหอ คือทะเลทรายอันกว้างไกล แต่ตอนนี้กลับมีผู้คนมากมายอย่างมากมารวมตัวกันอยู่ด้านหน้าของแท่นเสาประหลาดห้าอันที่ปรากฏขึ้นมา
ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีเพียงเด็กรุ่นใหม่เท่านั้นที่มาร่ว
