พื่อน โดยที่หลงจินเหอทำได้เพียงนั่งจิบน้ำชา
“ท่านปู่ เช่นนั้น ข้าขอตัวกลับก่อนนะ”
หลังจากนั่งดื่มกันมาหลายชั่วยาม หลงจินเหอจึงต้องกลับไปพักต่อ
“เจ้าจะไปแล้วหรอ? โชคดี! เด็กน้อย!”
ชายชรากำลังเมาได้ที่จึงโบกมือลาเล็กน้อย
การสลายความเมาเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งสำหรับผู้ฝึกตน แต่เขาต้องการที่จะรับรู้ถึงความมึนเมา
‘วันนี้ก็เสียเวลาเปล่าอีกแล้ว ทั้งที่คิดเอาไว้ว่าจะไปหาสถานที่สำหรับฝึกฝนขั้นที่สองของทักษะลับเสริมสร้างความแข็งแกร่ง’
หลงจินเหอคิดในใจก่อนจะเดินทางกลับที่พัก
________________________________________________________________________________________________________