หลังจากที่ทั้งสองคนออกจากหมู่บ้าน พวกเขาก็ใช้เวลาถึงสามวันกว่าจะไปถึงเมืองใหญ่
“ว้าว~ งดงามมาก”
เมื่อได้เห็นเมืองใหญ่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ดวงตาของมู่หลิงเปล่งประกายแสงขึ้นมาทันที
“จะว่าไป เจ้าอยู่แต่ภายในตระกูลนี่ คงไม่แปลกที่จะไม่เคยเห็น”
หลงจินเหอที่นั่งหลังอยู่ด้านหลังก็เปิดปาก
เมืองใหญ่ไม่ได้ใหญ่เพียงแค่ชื่อเรียกอย่างเดียว แต่ขนาดก็ยังใหญ่ตามชื่อ ต่อให้เอาเมืองตะวันกับเมืองจันทราทั้งสองเมืองมารวมกัน ยังใหญ่ไม่ถึงหนึ่งส่วนห้าของเมืองใหญ่เลยด้วยซ้ำ
“ไปกันเถอะ”
หลงจินเหอจับมือมู่หลิง ก่อนจะเดินเข้าไปภายในเมือง
“เจ้ากำลังจะไปที่ไหน?”
มู่หลิงหยุดเดิน ก่อนจะถาม
“ไปดูตรงนั้นกัน กลุ่มของผู้คนชุกชุมดี”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับเดินต่อ
ถึงแม้จะอยู่ห่างไกลกันมาก แต่หลงจินเหอก็สามารถมองเห็นได้ชัดเจน ว่ามันคือเวทีสำหรับประลอง แม้ว่าจะไม่รู้ว่ามันมีเอาไว้ทำอะไรก็ตาม
“พี่ชาย”
หลงจินเหอจึงสะกิดไปที่แขนของชายหนุ่มชุดเหลืองเบื้องหน้า
“มีอะไรให้ข้าช่วยงั้นหรอน้องชาย”
ชายหนุ่มชุดเหลืองหันกลับมามองหลงจินเหอ ก่อนจะถาม
“เหตุใดผู้คนถึงไปมุงอยู่บริเวณเวทีนั่นละ มีเรื่องอะไรกันงั้นหรอ”
หลงจินเหอกล่าวด้วยสีหน้
