ก่อน”
หลงจินเหอหันไปกล่าวกับมู่หลิง
“อื้ม..”
มู่หลิงพยักหน้าเล็กน้อย
หลังจากนั้นหลงจินเหอกับชายชุดเหลืองจึงเดินขึ้นไปบนเวทีพร้อมกัน นั่นทำให้พวกเขาทั้งสองดึงดูดสายตาของคนจำนวนมาก
“พวกเจ้าดูนั่นเร็ว!”
“เจ้า! ซานอวิ้น ขึ้นไปบนเวทีอีกแล้ว”
“ครั้งนี้เป็นเด็กงั้นหรอ นี่มันไม่มีคู่ต่อสู้คนอื่นแล้วหรือไงกัน?”
“นี่มันก็ไม่ต่างกับการรังแกเด็กไม่ใช่หรือไง?”
“เจ้าหนูนั่นใจกล้าไม่เบานี่ ถึงขั้นกล้าประลองกับซานอวิ้น”
เมื่อหลงจินเหอขึ้นมาบนเวที เขารู้สึกว่าชายหนุ่มชุดเหลืองตรงหน้าค่อนข้างมีชื่อเสียง เพราะเรียกกลุ่มของผู้คนให้หันมาสนใจได้มากเลยทีเดียว
“พร้อมเมื่อไหร่ก็เข้ามาได้ทุกเมื่อเลยน้อยชาย”
ชายหนุ่มชุดเหลืองจึงตั้งท่ารอรับการโจมตี ก่อนจะควักมือเรียกหลงจินเหอ
“ในเมื่อพี่ชายพูดมาขนาดนี้ ถ้างั้นข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว ถ้าพลาดขึ้นมาก็อย่าโกรธเคืองแล้วกัน”
เมื่อกล่าวจบ หลงจินเหอเร่งโคจรพลังลมปราณภายในร่างกายให้พร้อมสำหรับต่อสู้ทันที
หลงจินเหอรู้สึกว่าความสามารถของชายหนุ่มชุดเหลืองเบื้องหน้าต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เนื่องจากสังเหตุจากการแสดงออกของกลุ่มผู้คนรอบข้าง
“ฮ่า!ฮ่า!ฮ่า! เข้ามาเลย!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้
