อือ! อื้อ!”
หญิงสาวพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่ก็ไร้ประโยชน์เช่นเดิม
“หัวหน้า ดูเหมือนท่านจะอดอยากมานานสินะ”
ชายหนุ่มทั้งสองคน ที่นั่งดูก็ส่งเสียงหัวเราะออกมา
“ฮ่า!ฮ่า!ฮ่า! เพียงนิดหน่อย”
ชายวัยกลางคนกล่าวพร้อมกับใช้มือลูบคล้ำไปทั่วร่างกายของหญิงสาวอย่างหื่นกระหาย
ปัง!
ประตูของห้องพลันระเบิดออก จนกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อย ชายทั้งสามคนและหญิงสาวต่างก็หันไปมองที่ทางเข้าทันที
“เจ้าเด็กน้อย! เจ้าเป็นใคร!”
หลังจากควันเริ่มจางไป ชายวัยกลางคนก็ตะโกนไปที่ทางเข้า
“ข้าคือคนที่จะมาฆ่าเจ้า!”
สายตาของหลงจินเหอแดงก่ำและกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
“ฆ่าพวกเรา? ฮ่า!ฮ่า!ฮ่า! เด็กน้อยอย่างเจ้าเนี่ยนะ? จะทำอะไรพวกข้าได้กัน”
เมื่อยินเช่นนี้ ชายหนุ่มทั้งสองคนก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างดังลั่น
หลงจินเหอทีี่เห็นชายหนุ่มทั้งสอง มัวแต่หัวเราะโดยไม่ได้ระมัดระวังตัวแม้แต่น้อย
บริเวณเท้าของหลงจินเหอก็มีสายฟ้าสีเขียวมรกตปรากฏขึ้นมา
“เสิ่นตง เสิ่นเทียน ถอยออกมาเร็วเข้า!!”
“เจ้าเด็กน้อยนี่ เป็นฝึกตน!!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติจากตัวหลงจินเหอ ชายวัยกลางคนจึงรีบตะโกนไปทางชายหนุ่มทั้งสอง
“รู้ตัวตอนนี้ก็สายไปแล้ว”
หลงจินเหอใช้เวลาเพี
