ามารถเพิ่มได้อีก แสงที่ส่องสว่างก็เริ่มมอดดับลงอย่างเชื่องช้า
พลังลมปราณสีทองของหลงจินเหอก็หายไปอย่างเชื่องช้า
“เกิดอะไรขึ้น?”
เมื่อหลงจินเหอลืมตาขึ้นมาและหันหลังกลับไปก็พบว่าผู้คนทั้งหมด สีหน้าพวกเขาทั้งหมดเหมือนกับเห็นผี
ทุกคนต่างก็เงียบกันหมด ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย
“ผู้อาวุโส? ข้าผ่านการทดสอบหรือไม่”
เพราะไม่มีกระจกเพื่อส่องดูเลยทำให้หลงจินเหอไม่รู้ว่า ตัวเลขที่ปรากฏบนหน้าผากของตนเองคือระดับใด
“อะแฮ่ม! แน่นอนเจ้าผ่าน”
เสียงของหลงจินเหอทำให้ กลุ่มคนชุดคลุมดำได้สติกลับมา
“ผู้อาวุโส แล้วข้าจะถูกส่งไปที่ใดงั้นหรอ?”
หลงจินเหอกล่าวถามอีกครั้ง
“ข้าก็ไม่สามารถบอกได้ พวกข้ามีหน้าที่แค่เปิดห้ววมิติให้สำหรับผู้เข้าทดสอบเท่านั้น ส่วนเจ้าจะไปที่ใดล้วนขึ้นอยู่กับระดับของเจ้า”
หนึ่งในคนชุดคลุมดำกล่าว
“แล้วข้าได้ระดับที่เท่าไหร่งั้นหรอ?”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับใช้มือลูบบริเวณกลางหน้าผากของตน ความรู้สึกอบอุ่นยังไม่จางหายไป
คนชุดคลุมดำทั้งสี่ไม่ได้ตอบ แต่หนึ่งในนั้นหยิบกระจกออกมาก่อนจะยื่นให้หลงจินเหอ
“ระดับแปด!?”
เมื่อหลงจินเหอส่องดูในกระจก คิ้วคู่ก็ขมวดเข้าหากันทันที
เมื่อหันหลั
