“ซูเฉิน เจ้าช่างอวดดีนัก!”
เสียงตะโกนอันเดือดดาลดังขึ้น
ซูหยวนจางนำผู้ติดตามกลุ่มหนึ่งกรูกันเข้ามาในลานอย่างโกรธเกรี้ยว
“ท่านอา! ช่วยข้าด้วย! ฆ่าซูเฉิน ฆ่าขยะคนนี้ซะ…”
เมื่อซูเม่ยเห็นซูหยวนจางมาถึง ก็ราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต นางตะโกนขึ้นด้วยแววตาเคียดแค้นเต็มเปี่ยม
“ซูเฉิน เจ้ากล้าทำร้ายคนในตระกูลงั้นหรือ? เช่นนี้แล้ว ต่อให้ข้าไม่ลงมือ เจ้าก็ไม่รอดแน่!”
ใบหน้าซูหยวนจางมืดมน แววตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
เขารู้ดีว่าตนได้ส่งสัญญาณให้สวี่กังจากหมู่บ้านเมฆาดำไปจัดการซูเฉินที่เขาโบราณจันทร์แล้ว แต่คาดไม่ถึงว่าซูเฉินจะกลับมารอดปลอดภัย
หรือว่าสวี่กังผู้บ่มเพาะขอบเขตชำระลมปราณขั้นเก้าจะแพ้ซูเฉิน?
ซูหยวนจางรู้สึกหวาดหวั่นในใจ เจตนาฆ่าในแววตายิ่งรุนแรงขึ้น
“ทำร้ายคนในตระกูล? หรือเจ้าเป็นคนสั่งซูเม่ยให้ทำ? ใครกล้าแตะต้องน้องสาวข้า ข้าจะฆ่ามัน! รวมถึงเจ้าด้วย ซูหยวนจาง!”
ซูเฉินหัวเราะเยาะ
ครืน!
ทันใดนั้นเขาเตะเข้าท้องของซูเม่ยอย่างรุนแรง ส่งนางลอยปลิวไปกระแทกอยู่ตรงหน้าซูหยวนจาง
ซูเม่ยกรีดร้อง เลือดพุ่งจากปาก ก่อนจะหมดสติไป
“ซูเฉิน เจ้าหาที่ตายเอง! พวกเจ้า จับซูเฉินไว้ ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย!”
ซูหยวนจางคำรามสั่งทันที
บรรดาผู้ติดต
