ไม่ได้แสดงท่าทางออกมานัก เพียงส่งรอยยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะเดินไปหาผู้อาวุโสใหญ่
“อาจารย์”นางมาหยุดอยู่ด้านหน้าของผู้อาวุโสใหญ่ก่อนจะก้มคารวะ
“หงเยว่ เจ้าจงพาหลงจินเหอไปหาที่พัก ตั้งแต่วันนี้ไป หลงจินเหอจะกลายเป็นศิษย์หลักของนิกายของเราอีกคน”ผู้อาวุโสใหญ่หันไปกล่าวกับลูกศิษย์ของตัวเอง
“เจ้าค่ะ…อาจารย์”นางพยักหน้าเล็กน้อย
“ศิษย์น้องจินเหอ...ตามข้ามา”นางหันไปกล่าวกับหลงจินเหอด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม ก่อนที่จะเดินนำหน้าหลงจินเหอ ออกไปด้านนอก
“เรื่องที่พักนั่นไม่จำเป็น หงเยว่พาเขาไปส่งที่ภูเขาส่วนตัวของข้า ข้าบอกไปแล้วว่าจินเหอจะอยู่ภายใต้การดูแลของข้า”ชุนจื้อโหยวที่เห็นว่าทั้งสองกำลังจะออกไปก็กล่าวขึ้นมาอีกครา
“เจ้าค่ะ…ท่านเจ้านิกาย”เมื่อได้ยินเช่นนี้ นางก็รู้แปลกใจเล็กน้อย เพราะเจ้านิกายไม่เคยรับใครเป็นศิษย์มาก่อน นางหันหลังกลับมาก้มศีรษะแก่ให้ชุนจื้อโหยวก่อนจะเดินออกไปอีกครั้ง
หลังจากที่ลูกศิษย์ของตัวเองกับหลงจินเหอ ออกไปกันแล้วสีหน้าของผู้อาวุโสใหญ่ก็พลันเปลื่ยนไปทันที
“จื้อโหยว…เจ้าจะรับจินเหอเป็นลูกศิษย์จริงงั้นรึ? ถึงขั้นย้ายให้เขาไปอาศัยอยู่กับเจ้า”ผู้อาวุโสใหญ่ก็จ้องเขม็งมาที่ช
