ช่ว่าพวกเจ้าทั้งสามจะไม่มีโอกาสที่จะพบกันเสียหน่อย”ชุนจื้อโหยว กล่าวแทรกขึ้นมาอีกครา
“ท่านอาวุโส…ข้าตกลง”หลงไป๋เฉินที่กำลังเงียบอยู่นานในที่สุดก็กล่าวขึ้นมาเป็นคนแรก
“พี่ใหญ่ นี่ท่าน.…”หลงจินเหอจ้องมองหลงไป๋เฉินพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้าง เพราะไม่คิดว่าจะได้ยินคำเช่นนี้ออกมาจากปากของพี่ใหญ่
“นี่ถือว่าเป็นโอกาสเหมาะที่เราทั้งสามจะเพิ่มความแข็งแกร่งแล้วไม่ใช่หรอน้องเล็ก อีกอย่างถ้าเรายังอยู่ด้วยกัน ในยามนี้พวกเราล้วนอ่อนแอ ถ้าเราเลือกที่จะไปกับท่านอาวุโสจากนิกาย ไม่เพียงแค่เขาจะช่วยให้เราแข็งแกร่งขึ้นแต่ยังสามารถปกป้องเราได้อีกด้วย”หลงไป๋เฉินก็เริ่มอธิบาย
“น้องเล็กข้าก็เห็นด้วยกับพี่ใหญ่นะ ยังไงพวกเราก็ต้องกลับมารวมตัวอีกครั้งแน่นอน ฉนั้นทางเลือกของเราตอนนี้คือแข็งแกร่งขึ้นเพียงอย่างเดียว”หลงเฮยหยุนเดินมาตบไหล่หลงจินเหอเบาๆ
“เป็นการตัดสินใจได้ดีมากเด็กน้อย”หลังจากยื่นฟังอยู่นานเจ้าแห่งนิกายทั้งสามก็กล่าวขึ้นมาด้วยสีหน้าชื่นชมเพราะการตัดสินใจของเด็กหนุุ่มทั้งสาม
“คนไหนคือ หลง ไป๋เฉิน เจ้าจะต้องมากับข้า”กังโหวจื่อกล่าวพลางจ้องมองเด็กหนุ่มทั้งสาม
“เป็นข้าเอง…ท่านอาวุโส”หลงไป๋เฉินท่าทางสงบนิ่ง
