่อว่าอีกไม่นานเจ้าจะต้องกับเหมาะกับตำแหน่งศิษย์สืบทอดอย่างแน่นอน ถ้าหากเจ้ายังไม่พร้อมข้าจะให้เจ้าเป็นศิษย์หลักไปก่อน”ชุนจื้อโหยวอธิบายอย่างไม่รีบร้อน
“ขอบคุณมาก...ท่านเจ้านิกาย ถ้าหากข้าได้เป็นศิษย์สืบทอดขึ้นมา กลัวจะมีศิษย์ที่ไม่เห็นด้วยและจะเหม็นขี้หน้าของข้าเอาได้ ข้ายังไม่อยากจะสร้างปัญหาให้ตัวเองในยามนี้”หลงจินเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงดีใจนิดหน่อยเพราะยังไม่ได้เป็นศิษย์สืบทอด
“จากที่ข้าพอได้อ่านตำรามาบ้าง เห็นว่านิกายส่วนใหญ่จะรับศิษย์ตั้งแต่อายุ 16 ปี ขึ้นไปไม่ใช่หรอท่านเจ้านิกาย แล้วข้าจะไม่เป็นปัญหาที่หลังหรอกหรือ?”เมื่อนึกขึ้นได้ หลงจินเหอก็เอ่ยถามขึ้นมาอีกรอบ
“เรื่องนั้นก็อาจจะใช่…จินเหอเจ้าเป็นคนที่มีพรสวรรค์ หากข้าไม่รับเจ้าเข้ามาก็เสียดายแย่ อีกอย่างใครจะกล้าคัดค้าน ลืมไปแล้วหรอว่าข้าคือเจ้าแห่งนิกาย”แม้ว่าชุนจื้อโหยวจะกล่าวออกไปเช่นนั้น เรื่องพรสวรรค์ของหลงจินเหอนั้นคือของจริง แต่อีกเรื่องคือท่านผู้นั้นฝากให้ดูแลหลงจินเหอไว้ หากผิดคำพูด ชุนจื้อโหยวคิดว่าตนได้ตายอย่างไร้หลุมศพอย่างแน่นอน
“ท่านเจ้านิกาย…ข้าขอถามเรื่องอายุของท่านหน่อยได้หรือไม่ ดูจากภายนอกอายุของท่าน
