“น้องเล็ก…นี่เจ้า !!”หลงไป๋เฉินก็กล่าวด้วยน้ำเสียงตกใจเล็กน้อย
“น้องเล็ก…ความก้าวหน้าของเจ้ารวดเร็วมาก”หลงเฮยหยุนยิ้มก่อนจะเดินไปตบไหล่ของเด็กหนุ่มตรงหน้า
“พี่ใหญ่ พี่รอง พวกท่านกล่าวชมข้าเกินไปแล้ว ข้าเพิ่งจะบรรลุปราณเริ่มต้นขั้นที่7″หลงจินเหอ กล่าวพลางใช้มือเกาหัวไปด้วยด้วยท่าทางเคอะเขิน
“แล้วท่านละพี่ใหญ่ ใกล้จะบรรลุปราณเริ่มต้นขั้นที่ 10 หรือยัง”หลงจินเหอหันไปกล่าวถามหลงไป๋เฉิน
“ยังเลย คงจะอีกนานข้าเพิ่งจะบรรลุขั้น 9 มาไม่นานเอง”หลงไป๋เฉินส่ายหน้าอย่างช้าๆ
“เอาละ พี่ใหญ่ น้องเล็ก พวกเราควรจะกลับกันได้แล้ว เดี๋ยวจะค่ำซะก่อน แถวนี้ช่วงดึกชอบมีสัตว์อสูรปรากฏออกมาบ่อยครั้งด้วย”หลงเฮยหยุนก็กล่าวแทรกขึ้นมา
“ก็ดีเหมือนกัน…เดี๋ยวท่านปู่อู๋หย่าจะเป็นห่วงเอาได้”หลงไป๋เฉินพยักอย่างช้าๆ
“พี่ใหญ่ พี่รอง พวกท่านเคยสงสัยไหมว่าเหตุใดท่านพ่อกับท่านแม่ถึงทอดทิ้งเราเอาไว้ที่นี่”ระหว่างที่ทั้งสามกำลังเดินทางกลับที่พัก จู่ๆหลงจินเหอก็กล่าวขึ้นมา
