กิสเลนเดินเข้ามาพูดปลุกใจเหล่าทหารรับจ้างที่กำลังคุยกันเบา ๆ
“ดีแล้ว รักษาแรงกระตุ้นนี้ไว้ แค่ทำตามการฝึก ทุกอย่างจะผ่านไปได้ ถ้าอยู่กับข้า พวกเราจะชนะ”
เคาอาร์ยกนิ้วโป้งให้กิสเลนพร้อมรอยยิ้มกว้าง
“มันตื่นเต้นดีนะ ถ้าภารกิจทุกครั้งสนุกแบบนี้ ข้าจะไม่ไปไหนเลย”
เหล่าทหารรับจ้างกลุ่มเซอร์เบอรัสที่ต่อสู้อย่างบ้าคลั่งเพื่อป้องกันเส้นทางถอยทัพ ดูเหมือนจะพอใจที่ได้ต่อสู้อยู่ท่ามกลางความดุเดือด การถูกโยนเข้าสนามรบหนักหน่วงแบบนี้คือสิ่งที่พวกเขาถนัดที่สุด
กิสเลนแสยะยิ้มก่อนพยักหน้า
“ไม่ต้องห่วง ยังมีอะไรตื่นเต้นกว่านี้รอพวกเราอยู่”
เคาอาร์หัวเราะลั่นอย่างชอบใจ แต่เบลินดากลับโอดครวญอย่างหัวเสีย
“อะไรนะ! ตื่นเต้นกว่านี้อีก? จะมีอะไรที่บ้ากว่านี้อีกล่ะ! ถ้าเป็นแบบนี้ พวกเราคงตายกันหมดแน่! ท่านหัวหน้า เราจำเป็นต้องไปให้ถึงขนาดนี้จริง ๆ เหรอ?”
เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและหงุดหงิด เธอเกือบหัวใจวายตอนที่หอคอยล้อมเมืองพังลงมา แม้ว่าเธอจะทำตามคำสั่งในระหว่างการต่อสู้อย่างเคร่งครัด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะพอใจกับมัน
ไม่ว่ากิสเลนจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่เขาก็มีขีดจำกัด ทำไมเขาถึงบ้าบิ่นขนาดนี้ พุ่งเข้าสู่ความเสี่ยงโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง?
เบลินดาเผลอคิดขึ้นมาอย่างหงุดหงิดว่า บางทีเธอควรจับเขาโยนขึ้นบ่าแล้วหนีไปพร้อมกับรูนสโตนเสียเลย
