หินปะทะกับโล่ของทหารฝ่ายตรงข้ามจนบางคนล้มลง ลูกธนูก็ยิงฝ่าช่องว่างเข้ามา เสริมความเสียหายจนกองทัพศัตรูบางเบาลง แม้ความเสียหายจะไม่ได้หนักหนาสาหัส แต่กลับทำให้กำลังใจของกองทัพเพอร์เดียมพุ่งสูงขึ้น
อัศวินที่อยู่ใกล้ ๆ ก็เริ่มหยิบหินขึ้นมาเหวี่ยงบ้าง แรงปะทะจากหินที่เสริมพลังมานาทำให้ทหารศัตรูล้มไปอีกหลายคน
“พอได้แล้ว! อย่าใช้หินเปลือง!”
ซวอลเตอร์สั่งหยุดการขว้างทันที หินแต่ละก้อนมีค่ามหาศาล และพวกเขาไม่อาจเสียมันไปอย่างไร้ประโยชน์ ยิ่งไม่รู้ว่าศัตรูจะใช้บันไดปีนกำแพงเมื่อไร พวกเขาจำเป็นต้องเก็บหินและลูกธนูไว้ใช้ในช่วงวิกฤติ
แม้จะถอยทัพ แต่ฝ่ายศัตรูก็ยังคงความเป็นระเบียบ ถอยออกมาอย่างสง่างาม เมื่อศัตรูถอยกลับไปจนหมด ซวอลเตอร์ก็ชูดาบขึ้นพร้อมเปล่งเสียงดังลั่น
“ศัตรูถอยทัพแล้ว!”
“อูราาาา!”
ทหารเพอร์เดียมชูมือขึ้นพร้อมส่งเสียงโห่ร้องแห่งชัยชนะกึกก้องไปทั่วสนามรบ
แม้การต่อสู้ยังไม่จบ แต่การต้านทานคลื่นโจมตีในครั้งนี้ได้กลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ยกระดับกำลังใจของทหารขึ้นอย่างมาก การบุกที่ดูเหมือนจะหยุดยั้งไม่ได้กลับถูกสกัดกั้นได้สำเร็จ เสียงแห่งชัยชนะดังก้องไปทั่วสนามรบ พร้อมกับความฮึกเหิมที่กระจายตัวไปในหมู่ทหาร
ในขณะที่เหล่าทหารกำลังฉลองชัยชนะ ซวอลเตอร์หันสายตาไปยังลูกชายของเขา กิสเลน
“เจ้าเป็นใครกันแน่…”
