“…ทำไมเจ้าถึงทำอะไรที่บ้าบิ่นเช่นนี้?”
“ข้าคิดว่าศัตรูจะประมาทในช่วงแรกของการโจมตี ข้าไม่อยากปล่อยโอกาสนั้นหลุดมือ”
“การทำตามสัญชาตญาณมันดีในบางครั้ง แต่สัตว์ร้ายที่พึ่งพาสัญชาตญาณอย่างเดียว สักวันหนึ่งมันจะตกหลุมพรางของตัวเอง เจ้ามีชีวิตเดียวเท่านั้น จงระวังให้มากกว่านี้”
“ข้าจะจำไว้”
แม้กิสเลนจะมีประสบการณ์ในสงครามและชีวิตมากกว่าพ่อของเขา แต่เขาไม่อาจพูดสิ่งนั้นออกไปได้ จึงเพียงพยักหน้ารับเท่านั้น
ในขณะเดียวกัน แรนดอล์ฟที่เดินเข้ามาเงียบ ๆ ก็กระแอมก่อนจะทำสีหน้าเคร่งขรึม
“อะแฮ่ม ข้าต้องยอมรับว่าผลงานของท่านดยุกในวันนี้น่าประทับใจยิ่งนัก แต่เราคงไม่อาจทำแบบนี้ได้ทุกครั้ง”
สถานการณ์ครั้งนี้ช่างซับซ้อน กิสเลนฝ่าฝืนคำสั่งแต่กลับสร้างผลงานที่น่าทึ่งได้สำเร็จ แรนดอล์ฟไม่รู้ว่าควรดุหรือชมเขาดี
เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า แกรนด์ดยุกที่เขามักเมินเฉยในยามปกติ จะมีความสามารถถึงเพียงนี้
“เขาจะแข็งแกร่งกว่าข้าไหม?”
ความคิดนั้นแวบขึ้นมาในใจของแรนดอล์ฟ แต่เขารีบปัดมันทิ้งไป แน่นอน หากถึงเวลาคับขัน เขาก็อาจทำอะไรคล้าย ๆ กันได้… แม้จะไม่สามารถรับประกันความสำเร็จได้ก็ตาม
กิสเลนโค้งศีรษะเล็กน้อยให้แรนดอล์ฟก่อนกล่าว
“สถานการณ์มันเร่งด่วน ข้าจำเป็นต้องลงมือ แต่หากเรายังป้องกันได้แบบนี้ เราก็พอจะรับมือไหว”
แน่นอน เขาไม่ได้พูดว่าตัวเองจะไม่ทำเช่นนี้อีก
