ถึงเลือดจะไหล แต่กิสเลนก็ไม่แม้แต่สะดุ้ง เขายื่นมือออกไปคว้าหน้าของอัศวินผู้นั้น
“เจ้าฝีมือดีไม่เลว”
คำพูดนั้นเปี่ยมด้วยความจริงใจ
อัศวินผู้นี้สามารถทะลวงการป้องกันพลังมานาของเขาและสร้างบาดแผลได้ ทั้งยังเยือกเย็นพอที่จะใช้เหล่าทหารเป็นเหยื่อล่อเพื่อสร้างโอกาส
กิสเลนรู้ดีว่าศัตรูในอนาคตของเขาจะต้องมีคนแบบนี้อีกมากมาย
“และนั่นเป็นเหตุผลที่ข้าปล่อยเจ้าไว้ไม่ได้”
โครม!
กิสเลนกระแทกศีรษะของอัศวินลงกับพื้นอย่างรุนแรง
กร๊อบ!
คอของอัศวินหักในทันที เสียชีวิตโดยไม่ทันได้ร้อง
กร๊อบ!
กิสเลนเหยียบศีรษะของอัศวินจนแหลกละเอียด จากนั้นจึงหยิบขวานของเขาขึ้นมาอีกครั้ง
โครม! โครม!
เพียงไม่กี่ครั้งที่ขวานถูกฟาดลงไป ทหารศัตรูกว่าครึ่งก็ถูกสังหารจนหมดสิ้น
เมื่อเหล่าผู้บังคับบัญชาของพวกเขาตายหมดแล้ว ทหารที่เหลือก็ไม่มีทั้งกำลังใจและวิธีที่จะสู้ต่อไป
“หนี! หนีเร็วเข้า!”
ทหารเพียงหยิบมือที่ยังรอดชีวิตกระจัดกระจายหนีไปคนละทิศละทาง
กิสเลนหยุดพัก สูดลมหายใจลึกก่อนจะเงยหน้ามองไปที่หอคอยล้อมปราการขนาดมหึมา
หอคอยล้อมเมืองสูงตระหง่าน เสมือนฝันร้ายที่บดขยี้ขวัญกำลังใจของศัตรู หากสามารถทำลายมันได้ สนามรบจะพลิกโฉมไปอย่างสิ้นเชิง
“ข้าต้องรีบจัดการมันเดี๋ยวนี้”
กิสเลนเดินฝ่าฝูงศัตรูเข้าไปในหอคอย โจมตีจากด้านหลังทหารที่กำลังปีนขึ้นไป
กร๊อบ! เพล้ง!
“อ๊ากกก!”
