เสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังดังระงมจากภายในหอคอยที่สั่นสะเทือน
ครืน! ตูม!
โครงสร้างภายในพังครืนลงสะเทือนถึงสะพานที่เชื่อมระหว่างหอคอยกับกำแพง สะพานขาดผึง ส่งเหล่าทหารที่อยู่บนนั้นร่วงลงมา
โครมมมม!
ยักษ์ใหญ่แห่งสนามรบล้มลง พร้อมเสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่น
เสียงหอนครืนครานของหอคอยล้อมเมืองที่พังทลาย แผ่วลงพร้อมกับกองฝุ่นที่ลอยคลุ้งเหนือสนามรบ
ชั่วขณะนั้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมทุกสิ่ง
“ดะ…ดยุกแห่งเพอร์เดียม…ทำลายหอคอยนั้นด้วยตัวคนเดียวงั้นหรือ?”
แรนดอล์ฟและกองทหารเพอร์เดียมบนกำแพงจ้องมองภาพเบื้องล่างด้วยสายตาว่างเปล่า
“หอคอยล้อมเมืองของเรา…พังไปแล้ว…”
“นี่…ท่านผู้บัญชาการเป็นคนทำ? เพียงลำพัง?”
ไม่เพียงแต่ทหารศัตรู แม้แต่นักรบรับจ้างที่ปิดทางอยู่ ก็จ้องมองหอคอยที่พังลงด้วยความตกตะลึงเช่นกัน
ท่ามกลางความเงียบงันนั้น เงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหว
“ท่านดยุก!”
“ท่านผู้บัญชาการ!”
เบลินดาและกิลเลียนละทิ้งการต่อสู้ รีบวิ่งไปยังที่เกิดเหตุ
ซากหอคอยที่พังลงราวกับหลุมศพของยักษ์ใหญ่ เศษซากปนเปื้อนร่างที่ฉีกขาดและบดขยี้จนแหลก บางร่างยังขยับไหวเล็กน้อย เป็นภาพที่น่าสยดสยองจนทั้งสองต้องชะงัก
ขณะที่ทั้งสองกำลังเตรียมเคลียร์ซากอย่างเคร่งขรึม—
ตูมมมม!
ร่างของกิสเลนพุ่งทะลุออกมาจากกองซากปรักหักพังกลางหอคอย
ฟู่…
เลือดที่ชโลมกายของเขาระเหยเป็นละอองแดงในอากาศ พร้อมกับเสียงหอบหนักของเขา
