“อะไรนะ?! ถูกกวาดล้างหมดสิ้นเลยอย่างนั้นรึ?!”
ภายในกระโจมที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เคานต์ทามอส ดิกัลด์ เดินพล่านไปมาด้วยความเดือดดาล
เพอร์เดียมปิดประตูหลบในปราสาท ไม่ยอมออกมารบกลางแจ้ง การโจมตีโดยตรงจึงเป็นไปไม่ได้ แต่ตอนนี้ กองลำเลียงเสบียงของเขากลับถูกทำลายจนหมดสิ้น
“เจ้านั่น! พาฟโร! ข้าไม่น่ามอบหมายหน้าที่สำคัญให้คนโง่แบบนั้นเลย! ทำไมถึงปล่อยให้เพอร์เดียมซุ่มโจมตีได้?!”
พาฟโรเป็นหัวหน้ากลุ่มข้าราชบริพารที่มีอิทธิพลที่สุดในดิกัลด์ แม้ทามอสจะรู้ว่าพาฟโรไม่ได้เป็นคนที่ไว้ใจได้มากนัก แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากมอบหมายให้ดูแลกองลำเลียง
แต่ผลที่ได้กลับเลวร้ายเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด
ทามอสไม่เคยจินตนาการเลยว่าเพอร์เดียมซึ่งกำลังอ่อนแอ จะกล้าทำอะไรบ้าบิ่นเช่นนี้
“ในสภาพแบบนั้น พวกมันยังกล้าเสี่ยงโจมตีได้ยังไง?!”
ยิ่งกำลังพลน้อยเท่าไหร่ การตัดสินใจทำอะไรเสี่ยงๆ ก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น เพราะมันมีแต่จะเพิ่มโอกาสล้มเหลว
แม่ทัพที่มีสติสัมปชัญญะคงไม่มีใครคิดทำอะไรแบบนี้
“บัดซบ! ถ้าสงครามครั้งนี้ยืดเยื้อไปมากกว่านี้ แม้เราจะชนะ แต่กำลังพลที่เหลือคงไม่พอรักษาดินแดน!”
กองลำเลียงเสบียงประกอบด้วยทหารจากดิกัลด์ล้วนๆ การสูญเสียครั้งนี้จึงกระทบต่อดิกัลด์อย่างหนัก
ทามอสส่งกองลำเลียงไปประจำที่แนวหลังเพื่อป้องกันความสูญเสีย แต่การตัดสินใจนั้นกลับย้อนมาทำร้ายเขาเอง
“ใจเย็นก่อนเถิด ท่านเคานต์”
