เขารู้ว่าตัวเองยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งสามารถช่วยเหลือคนอื่นได้มากขึ้นเท่านั้น
แต่ก่อนที่จะเดินไปยังลานฝึก เหล่าข้ารับใช้ก็กรูเข้ามาหาเขา
เมื่อได้ยินว่ามีรูนสโตนถูกนำกลับมาเพิ่ม พวกเขาต่างพากันมาอย่างเร่งรีบด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความหวัง
“ท่านลอร์ด! ขอรูนสโตนให้พวกข้าบ้างเถอะ!”
“พวกเรามีความจำเป็นต้องใช้มันด่วน”
“ขอเพียงเล็กน้อยก็พอ!”
ข้ารับใช้ต่างยืนกรานคำร้อง กิสเลนจึงต้องยอมมอบรูนสโตนให้พวกเขาเพียงเล็กน้อยด้วยความไม่เต็มใจ
เขายังมีแผนการสำหรับรูนสโตนส่วนที่เหลือ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถแจกจ่ายได้โดยอิสระ
แม้พวกข้ารับใช้จะบ่นว่าไม่เพียงพอ แต่กิสเลนเพิกเฉยและไล่พวกเขาออกไป
จากนั้น เขาก็ทุ่มเทให้กับการฝึกฝนของตัวเองโดยสมบูรณ์
เขาฝึกฝนอย่างหนักทุกวัน
โปรแกรมของเขาประกอบไปด้วยการเสริมสร้างร่างกาย การฝึกใช้อาวุธ รวมถึงดาบ และการบ่มเพาะมานา
“ถ้าข้ามีร่างกายมากกว่าหนึ่งก็คงดี”
เมื่อฝึกเสร็จแล้ว เขาก็จะตรวจสอบความคืบหน้าในการก่อสร้างถนนและป้อมปราการในป่าอสูร
นอกจากนี้ เขายังดูแลการฝึกของวาเนสซ่าด้วย ซึ่งทำให้ไม่มีเวลาว่างเลย
แต่ในช่วงนี้มีบางอย่างรบกวนจิตใจเขา
แม้จะยุ่งแค่ไหน แต่เขาก็พยายามหาคำตอบ
“ข้าไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร…อะไรคือสาเหตุของสิ่งนี้กันแน่?”
หลังจากการต่อสู้กับงูโลหิต อัตราการฟื้นตัวของร่างกายเขาดีขึ้นเล็กน้อย
