ทันใดนั้น ความทรงจำเกี่ยวกับสูตรเวทมนตร์ทั้งหมดที่วาเนสซ่าเคยเรียนรู้มาตลอดชีวิตก็ทะลักเข้ามาในความคิด
เวทมนตร์ที่เคยมีอยู่แค่ในจินตนาการ ตอนนี้กลับแห่แหนกันออกมาราวกับจะเรียกร้องให้ได้ปรากฏตัวในโลกแห่งความจริง เพียงเพราะมันสัมผัสกับมานาได้เล็กน้อย
ด้วยความเคลิบเคลิ้มจากการสัมผัสมานาเป็นครั้งแรก วาเนสซ่าเริ่มร่ายเวทมนตร์โดยไม่รู้ตัว
วงเวทปรากฏขึ้นในอากาศทีละวง ก่อนจะเพิ่มจำนวนจนเกินห้าวง
“ร่ายเวทหลายบทพร้อมกันได้แล้วหรือ?”
กิสเลนประหลาดใจ เขาจึงเริ่มลดปริมาณมานาที่ถ่ายเข้าสู่ร่างของวาเนสซ่า
แต่มีปัญหาอีกอย่างเกิดขึ้น
วงเวทเหล่านั้นไม่ได้ใช้มานาเพียงเล็กน้อยที่อยู่ในตัววาเนสซ่าเลย พวกมันกลับดูดมานาของกิสเลนอย่างตะกละตะกลาม
หากตัดการถ่ายโอนมานาออกทันที วาเนสซ่าจะตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นกิสเลนจึงค่อย ๆ ลดมานาอย่างระมัดระวัง
เปรี๊ยะ…
ปลายผมของวาเนสซ่าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาว
เมื่อมานาไม่เพียงพอ ร่างกายของเธอเริ่มดึงพลังชีวิตมาใช้เพื่อคงเวทมนตร์ไว้
“ให้ตายสิ! ตั้งสติหน่อยยัยบ้า!”
กิสเลนตะโกนลั่น พร้อมกับผลักมานาเข้าไปในร่างของวาเนสซ่าอีกครั้ง เขาไม่ยอมให้เธอเผาผลาญพลังชีวิตของตัวเองต่อไป
