ฮิวเบิร์ตร้อนรนที่จะจ่ายเงินเพื่อให้กลุ่มของกิสเลนไปให้พ้นโดยเร็ว
แต่กิสเลนยังไม่จบเพียงเท่านั้น
“ข้าคิดว่าข้ายังไม่ได้แจ้งเงื่อนไขทั้งหมด”
“ว่าอะไรนะ?”
ดวงตาของฮิวเบิร์ตเบิกกว้าง
ฝั่งผู้ขายได้เสนอราคา และฝั่งผู้ซื้อก็ได้ตกลง การซื้อขายควรจะเสร็จสิ้นเมื่อเงินเปลี่ยนมือ—แล้วยังมีอะไรอีก?
กิสเลนพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น
“นอกจากนี้ ข้าต้องการให้ท่านส่งนักเวทสิบคนไปยังดินแดนเพอร์เดียมเป็นเวลาหนึ่งปี”
“นักเวท?”
“ใช่ พวกเขาต้องเป็นอย่างน้อยระดับวงเวทที่ 3”
ในดินแดนที่ไม่มีนักเวทประจำการ เจ้าผู้ครองมักจะร้องขอให้นักเวทจากหอคอยมาประจำการชั่วคราว
เป็นการแลกเปลี่ยนที่หอคอยมักได้รับค่าตอบแทนก้อนโต
ถึงแม้มันจะไม่ได้ทำรายได้มากเท่าการขายอุปกรณ์เวทมนตร์หรือคัมภีร์ แต่การจัดหานักเวทก็ยังถือเป็นรายได้สำคัญของหอคอย
“ท่านยินดีจ่ายเท่าไร? นักเวทของเรามีราคาสูง ไม่ใช่ถูก ๆ”
ดวงตาของฮิวเบิร์ตเป็นประกายทันทีเมื่อคิดถึงโอกาสที่จะได้กำไรกลับมาบ้าง
เขาตั้งใจจะเรียกเก็บเงินจากขุนนางหนุ่มผู้โอหังนี้ให้มากพอที่จะชดเชยค่ารูนสโตนที่เสียไป
แต่กิสเลนกลับฉลาดกว่าเขาหลายก้าว
“อ้อ ข้าคิดว่าท่านเข้าใจผิดไปหน่อย ราคาที่เราตกลงกันไว้—สามเท่าของราคาตลาด—รวมการส่งนักเวทไว้แล้ว”
“ว่าอะไรนะ! เจ้าบ้า—”
ใบหน้าของฮิวเบิร์ตเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม เขาเซไปเล็กน้อย พลางยกมือจับต้นคอด้วยความตกใจ
