เหล่าจอมเวทรู้สึกดูถูกพวกเขา คิดว่าคนเหล่านี้เป็นเพียงชาวบ้านหยาบกระด้างจากดินแดนยากจน แต่ถึงจะหงุดหงิดแค่ไหน พวกเขาก็รู้ว่าการโต้เถียงกับคนที่ “ต่ำต้อย” กว่าไม่มีประโยชน์
ฮิวเบิร์ตสูดลมหายใจลึกอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้น
“เอาล่ะ เข้าเรื่องกันดีกว่า เจ้าต้องการราคาเท่าไหร่สำหรับรูนสโตน? แต่จงจำไว้ ข้าเกลียดการถูกโก่งราคา มันเหมือนเป็นการดูถูก และข้าแน่ใจว่าเจ้าคงเคยได้ยินว่าข้านั้นอันตรายแค่ไหน ใช่ไหม?”
ฮิวเบิร์ตพยายามพูดข่มขู่เพื่อสร้างความกดดัน หวังจะได้ราคาที่สมเหตุสมผล
ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด ฮิวเบิร์ตก็ตั้งใจจะซื้อรูนสโตนทั้งหมด
‘หากข้าไม่รวบรวมทั้งหมดนี้ หอคอยเวทมนตร์คริมสันจะนำหน้าเราไปตลอดกาล’
ด้วยรูนสโตนจำนวนมากเช่นนี้ พวกเขาสามารถผลิตเครื่องมือเวทมนตร์เพื่อขายและเพิ่มรายได้
ที่สำคัญที่สุด พวกเขาจะสามารถพัฒนาฝีมือของจอมเวทในหอคอยได้อีกด้วย
‘รูนสโตนทั้งหมดนี้ต้องเป็นของเรา’
ในขณะที่ฮิวเบิร์ตและเหล่าผู้อาวุโสจ้องมองรูนสโตนด้วยสายตาโลภ กิสเลนเพียงเผยรอยยิ้มบาง ๆ
“ข้าต้องการสองเท่าของราคาตลาด”
“อะไรนะ?”
ฮิวเบิร์ตขมวดคิ้วทันที คำพูดของกิสเลนทำให้สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด
หลังจากที่เขาเพิ่งบอกว่าเกลียดการถูกโก่งราคา กิสเลนกลับกล้าตั้งราคาสูงกว่าเป็นสองเท่า
“ขุนนางหนุ่ม เจ้าคงไม่เข้าใจการค้าขาย ข้าพูดแล้วว่าข้าเกลียดการถูกโก่งราคา เจ้ากำลังล้อเล่นหรือ?”
