ลนอาจเปลี่ยนใจและจากไปได้ทุกเมื่อ
“ด้วยรูนสโตนจำนวนมหาศาลเช่นนี้ ข้าคงไม่ถูกตำหนิแน่”
หัวใจของซิลเวนเต้นแรงขณะรีบเร่งไปยังห้องของเจ้าหอคอย
ณ เวลานั้น ในห้องที่สูงที่สุดของหอคอย การประชุมอันเคร่งเครียดกำลังดำเนินไป
“เจ้ากำลังจะบอกว่ารูนสโตนของเราใกล้หมดแล้ว?”
ชายวัยกลางคนที่มีหนวดสีเทาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
“ใช่ หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ ช่องว่างระหว่างเรากับหอคอยเวทมนตร์คริมสันจะยิ่งถ่างกว้างออกไปอีก”
นักเวทชราที่มีเครายาวสีขาวตอบกลับมา ชายวัยกลางคนถอนหายใจหนัก
“ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้…?”
ชายผู้นั้นคือฮิวเบิร์ต เจ้าหอคอยเวทมนตร์สการ์เลต และนักเวทวงเวทที่ 6
แม้จะอายุเกิน 60 แล้ว แต่พลังเวทของเขาทำให้รูปลักษณ์ยังดูหนุ่มแน่น อีกทั้งยังดูแลตัวเองอย่างดี
ทว่าช่วงนี้ ริ้วรอยเริ่มปรากฏให้เห็นบนใบหน้าของเขา
“ไม่มีทางแก้ไขเลยหรือไง?”
ฮิวเบิร์ตถามขณะมองเหล่าผู้อาวุโสอีกห้าคนที่นั่งรอบตัวเขา แต่ไม่มีใครเสนอทางออกได้
“เราจะหวังให้เอาชนะหอคอยเวทมนตร์คริมสันได้อย่างไร ในเมื่อพวกเขาเคยอยู่ต่ำกว่าเรา! พวกเจ้าทนเห็นศักดิ์ศรีของพวกเราถูกลบหลู่ได้รึ?”
ผู้อาวุโสทุกคนหลบสายตาอย่างไม่กล้าสบตา ขณะที่ในใจพวกเขาบ่นพึมพำ
“ทำไมท่านไม่ลดการเข้าสังคม แล้วไปฝึกเวทมนตร์ให้เก่งขึ้นล่ะ?”
“เจ้าหอคอยของหอคอยเวทมนตร์คริมสันอยู่ในวงเวทที่ 7 แล้ว พวกเราจะไปเทียบกับพวกเขาได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าหอคอยของเราอยู่แค่ระดับ 6?”
“หม
