“บ้านแต่ละหลังดูเหมือนคฤหาสน์ของขุนนางเลย!”
“ดูถนนนี่สิ เหมือนพวกเขาสร้างเมืองนี้ขึ้นมาใหม่หมดเลย!”
ผู้คนในบริแวนต์แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ดูหรูหราและมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยตามมาขณะเดินผ่านไป พวกเขาดูสง่างามราวกับเป็นชนชั้นสูง ทว่าเหล่าทหารรับจ้างกลับรู้สึกเก้อเขิน ราวกับตัวเองเป็นคนนอกที่มาเยือนดินแดนต้องห้าม
ปกติแล้ว พวกทหารรับจ้างมักจะเดินตามท้องถนนด้วยความมั่นใจ ทว่าที่นี่ ความหรูหราและสง่างามของเมืองทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนเป็นคนบ้านนอกหลงทาง
“ให้ตายเถอะ เราดูเหมือนพวกบ้านนอกเต็มตัวเลย”
แม้จะบ่นไป แต่ก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองทุกสิ่งรอบตัวด้วยความตื่นตาตื่นใจ พวกเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน แม้แต่ในเมืองมั่งคั่งอย่างเรย์โฟลด์
ในขณะที่ทหารรับจ้างยังคงเดินชมเมืองอย่างอึ้ง ๆ เสียงกระซิบของผู้คนในเมืองก็ดังขึ้นพอให้ได้ยิน
“นั่นพวกทหารรับจ้างจากทางเหนือรึเปล่า? ดูชุดที่พวกนั้นใส่สิ มอซอซะไม่มี”
“กลิ่นเหมือนพวกเขาไม่ได้อาบน้ำมาหลายอาทิตย์เลย ว่าไหม?”
“พวกเราก็แค่ชินกับความสะอาด แต่คนอื่นคงอยู่แบบนั้นแหละ น่าสงสารจริง ๆ”
“พวกเขามาทำอะไรที่นี่กันนะ?”
คำพูดพวกนั้นทำเอาทหารรับจ้างหน้าแดงด้วยความอับอาย ปกติพวกเขาจะตอบโต้ด้วยการมองจ้องกลับหรือหาเรื่องชวนทะเลาะ แต่ที่นี่ ความโอ่อ่าของเมืองและความสุขุมของผู้คนทำให้พวกเขาต้องอดกลั้น
แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะอดกลั้นได้
“เฮ้! เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ? อยากตายรึ
