อยก็จ้องมองกลุ่มคนที่กำลังเดินเข้ามาด้วยสายตาแคลงใจ
“นี่มันคณะทัวร์หรืออะไรเนี่ย? พวกนี้ดูไม่ค่อยมีฐานะเลย”
เขาตั้งสมมติฐานง่าย ๆ เพราะปกติแล้ว ขุนนางมักเดินทางมาเยี่ยมเมืองเพื่อพบกับนักเวทหรือเยี่ยมชมหอคอย และเมื่อเห็นจำนวนคนในกลุ่มมากขนาดนี้ เขาก็คิดว่าพวกเขาน่าจะเป็นนักท่องเที่ยวหรือพ่อค้า
แต่เมื่อกลุ่มคนเดินมาใกล้ขึ้น สีหน้าของยามก็เปลี่ยนเป็นไม่พอใจ
เสื้อผ้าของพวกเขาดูโทรมเกินไป และใบหน้าของพวกเขาก็ดูหยาบกระด้างเกินกว่าจะเป็นนักท่องเที่ยว หากพวกเขาเป็นขุนนางหรือตัวแทนของบริษัทการค้าขนาดใหญ่ ยามคงจะต้อนรับด้วยรอยยิ้ม แต่เขาไม่เห็นเหตุผลที่จะใส่ใจกับคนพวกนี้
แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงยามธรรมดา แต่ด้วยการสนับสนุนจากหอคอย เขาก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมา
“เป็นหมาของขุนนางดีกว่ามีชีวิตโดยไร้อำนาจ”
เมื่อกลุ่มคนเข้ามาใกล้พอจนเขาสามารถมองเห็นใบหน้าและเกวียนที่พวกเขาลากมา ยามก็เริ่มเข้าใจจุดประสงค์ของพวกเขา
“ดูเหมือนพวกเขาจะเอาของมาขาย ไม่น่าแปลกใจเลย”
บางครั้ง ทหารรับจ้างหรือนักผจญภัยก็มาที่หอคอยพร้อมอ้างว่าพบวัตถุหายากและต้องการขาย แม้จะไม่ใช่เรื่องปกติที่กลุ่มใหญ่ขนาดนี้จะมาพร้อมกัน แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด
เมื่อพิจารณาจากรูปลักษณ์อันโทรมของพวกเขา ยามก็สรุปว่า พวกเขาน่าจะขนชิ้นส่วนของมอนสเตอร์หรือของที่ได้จากการต่อสู้มา
“หึ ดูจากรูปร่างของเกวียนใต้ผ้าแล้ว มันไม่ใช่ไม้แน่นอน ต้องเป็นชิ้นส่วน
