ไม่ว่ารูนสโตนจะมีค่าแค่ไหน มันก็ดูจะมากเกินไปสำหรับการเคลื่อนไหวครั้งนี้
เขาขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสลัดความสงสัยออกไป
“ข้าจะเข้าใจมันเมื่อถึงเวลา”
ตอนนี้ไม่มีเวลามานั่งสงสัย เขาต้องปรับแผนการเพื่อให้สอดคล้องกับคำสั่งใหม่
แฮโรลด์กลับไปยังห้องทำงานของตัวเองและเรียกที่ปรึกษาทั้งหมดเข้ามาพบ
“เรายังมีคนของเราอยู่ในเพอร์เดียมกี่คน?”
“เรายังมีขุนนาง 2 คน และอัศวิน 1 คนอยู่ที่นั่น”
“ส่งขุนนางทั้งสองคนไปที่ดิกัลด์ ใช้การตายของกิลมอร์ในเพอร์เดียมเป็นข้ออ้างในการเริ่มสงครามแย่งชิงดินแดน”
คำสั่งกะทันหันนี้ทำให้เหล่าที่ปรึกษาดูสับสน การเปลี่ยนกลยุทธ์ครั้งนี้ตรงข้ามกับแผนเดิมที่เน้นการกดดันเพอร์เดียมอย่างช้าๆ
“ข้าอาจถามได้ไหมว่ามีอะไรที่ทำให้เราต้องเปลี่ยนแผน?”ที่ปรึกษาคนหนึ่งถามด้วยความระมัดระวัง
“สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว”
แฮโรลด์ไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม
แม้ที่ปรึกษาจะดูงุนงง แต่ในไม่ช้าพวกเขาก็พยักหน้า พวกเขาเองก็ได้ยินข่าวเกี่ยวกับการค้นพบรูนสโตน
“เป้าหมายคือการทำลายตระกูลเพอร์เดียมให้สิ้นซาก พวกเราจะเข้าร่วมการต่อสู้ด้วย”
คำพูดนั้นทำให้ที่ปรึกษาอึ้งไปอีกครั้ง
การเริ่มสงครามดินแดนไม่ใช่สิ่งที่จะทำได้โดยไม่มีเหตุผล หากปราศจากข้ออ้างที่เหมาะสม ลอร์ดคนอื่นอาจเข้ามาแทรกแซงเพื่อรักษาสมดุลอำนาจ
ที่ปรึกษาคนหนึ่งโค้งศีรษะลงและกล่าวขึ้น
