“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้!?”
เอมิเลียลุกพรวดจากเก้าอี้อย่างแรงจนโต๊ะน้ำชาล้มลง ชาและคุกกี้กระจัดกระจายเต็มพื้น
เบอร์นาฟรีบก้าวหลบไม่ให้โดนเศษน้ำชาและคุกกี้ แล้วถามอย่างระมัดระวัง
“เกิดอะไรขึ้นหรือ? กิสเลนทำอะไรอีกแล้ว?”
เอมิเลียไม่ตอบ แต่โยนกระดาษที่ขยำจนยับใส่เขา
เมื่อรับกระดาษไว้ได้ เบอร์นาฟรีบคลี่ออกอ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะอุทานออกมา
“อะ-อะไรนะ… เขาค้นพบรูนสโตน!? แบบนี้หมายความว่ายังไง?”
“คิดว่าแบบไหนล่ะ!? เพอร์เดียมกำลังเฉลิมฉลอง และกิสเลนก็กลายเป็นวีรบุรุษ!”
เอมิเลียกัดริมฝีปากจนห้อเลือด เสียงของเธอสั่นสะท้านไปด้วยความโกรธ
“และเขาใช้ทองสองหมื่นที่มันรีดไถจากฉันทำมันสำเร็จ!”
ร่างกายของเธอสั่นระริกด้วยความเดือดดาล
นี่เป็นความอัปยศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเธอ
ไม่มีสตรีชนชั้นสูงคนใดเคยถูกรีดไถเงินมหาศาลจากคนที่ตนดูแคลนมาก่อน
การถูกลดเกียรติแบบนี้เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อน และมีเพียงการเห็นกิสเลนตายต่อหน้าต่อตาเท่านั้นที่จะช่วยบรรเทาความโกรธแค้นนี้ได้
เธอคิดว่าตนได้จัดการกิสเลนอย่างเด็ดขาดไปแล้ว แต่กลับกลายเป็นว่ามันกำลังรุ่งเรืองแทนที่จะล่มสลาย!
เอมิเลียรู้สึกเหมือนจะคลั่ง อยากลากตัวกิสเลนมาอยู่ตรงหน้าและฆ่ามันทันทีด้วยมือของเธอเอง
“กิสเลน! กิสเลน เพอร์เดียม!”
ขณะที่เอมิเลียเอ่ยชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนคำสาป ดวงตาของเธอก็แดงก่ำไปด้วยโทสะ
