ในชีวิตก่อน เขาสูญเสียสหายและลูกน้องมากมายระหว่างการต่อสู้เพื่อก้าวไปข้างหน้า
‘แต่…นั่นไม่ได้หมายความว่าข้าจะยอมให้ทุกคนตายที่นี่ได้’
ขณะที่กิสเลนตัดสินใจ ชายคนหนึ่งก็พุ่งออกมาจากกลุ่มทหารรับจ้าง พลางตะโกนดังลั่น
“เจ้าพวกโง่เอ๊ย! มันจบแล้ว! แม้แต่หัวหน้าก็ไม่มีแผน! แล้วพวกเจ้ายังจะยืนอยู่ทำไมกัน?!”
คนที่ตะโกนออกมาไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือเมนัส
เขาถอยหลังไปเรื่อย ๆ พลางตะโกนใส่พวกทหารรับจ้าง
“นี่แหละเวลาที่พวกเราต้องหนี! ไม่จำเป็นต้องให้ทุกคนมาตายที่นี่! พวกเจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเราจะชนะได้? ถ้าเรากระจัดกระจายกันไป คนบางคนยังอาจจะรอดได้!”
คำพูดของเมนัสเริ่มทำให้ใบหน้าของทหารรับจ้างบางคนเปลี่ยนไป แสดงความกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อเห็นเช่นนั้น เมนัสยิ่งเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น หวังจุดชนวนความกลัวให้พวกเขาหวั่นไหว เพื่อเพิ่มโอกาสที่เขาจะเอาตัวรอดได้
“รีบหนีกันเถอะ! เราไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อเกมบ้า ๆ ของขุนนาง! การที่เราก้าวเข้ามาในป่าอสูรนี้ตั้งแต่แรกมันก็โง่พอแล้ว!”
ในตอนนั้นเองเคาอาร์ก็หมุนดาบในมือเล่นพลางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
“ไอ้ขี้ขลาดนี่ เดี๋ยวข้าจะฆ่ามันก่อนที่พวกเราจะไป”
เคาอาร์ยกอาวุธขึ้น เตรียมจะฟันเมนัสให้ตาย แต่กิสเลนยกมือขึ้นหยุดเขา
“ปล่อยไป ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น”
กิสเลนจ้องมองไปที่เมนัสตรง ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
“ไปซะ เจ้าได้ทำพอแล้ว”
