‘นี่มันโชคดีหรือ? หรือมันมีเหตุผลบางอย่าง? ไม่มีบันทึกใดพูดถึงอันตรายเฉพาะในพื้นที่ป่านี้…’
หลังจากขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง กิสเลนตัดสินใจใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์
“ทุกคน หยุดพักก่อน ฟื้นฟูแรงไว้ให้เต็มที่ พรุ่งนี้เราจะลุยจนถึงเป้าหมายและจบงานนี้ให้ได้”
เมื่อได้ยินคำสั่งนี้ ทหารรับจ้างที่เหน็ดเหนื่อยต่างมีสีหน้าสดใสขึ้น พวกเขาล้มตัวลงพักแทบจะทันที โล่งใจที่ได้หยุดพักหลังจากที่ไม่ได้พักอย่างเต็มที่เลยตั้งแต่เข้าป่า
ความเหนื่อยล้าก็พัดถาโถมเข้ามาทันทีเมื่อพวกเขารู้ตัวว่าปลอดภัยในตอนนี้…
เป็นเรื่องน่าประหลาดที่ไม่มีมอนสเตอร์เข้ามาโจมตีพวกเขาแม้แต่คืนเดียว
“เฮ้อ… หลังปวดไปหมด แต่พอนอนได้ก็รู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง”
“วันนี้เราน่าจะถึงจุดหมายแล้วสินะ!”
ด้วยพละกำลังที่กลับคืนมาและความหวังที่ปลายทาง ใกล้แค่เอื้อม กลุ่มทหารรับจ้างจึงทำงานได้รวดเร็วกว่าที่เคย แม้ว่าสถานการณ์จะดูแปลก แต่ก็ไม่มีอุปสรรคใดเกิดขึ้นเลยแม้จะมีเสียงดังจากการตัดต้นไม้และเคลียร์เส้นทาง
ไม่นานนัก กิสเลนก็มองแผนที่ที่เขาวาดไว้เปรียบเทียบกับตำแหน่งปัจจุบันอยู่หลายครั้งก่อนจะพูดกับทุกคนด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง
“ใกล้ถึงแล้ว อีกนิดเดียวก็จะถึงจุดหมายของเรา”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทหารรับจ้างทุกคนก็เร่งมือโดยไม่หยุดพัก มุ่งมั่นที่จะเคลียร์เส้นทางจนเสร็จ
บนใบหน้าของพวกเขาเริ่มมีแววแห่งความโล่งอกปรากฏขึ้น
