เมื่อมองดูกลุ่มที่เคลื่อนไหวอย่างเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เคาอาร์อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบาๆ ด้วยความชื่นชม
“พวกทหารรับจ้างไร้ระเบียบที่เคยถูกเงินล่อมานี่ ตอนนี้กลายเป็นเหมือนกองทัพจริงๆ พวกเขาไม่ได้เป็นแบบนี้มาก่อนเลย”
“ทั้งหมดนี้ต้องยกเครดิตให้ท่านนายน้อยของเรา”
กิลเลียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงภาคภูมิ แม้คำพูดจะสั้น แต่ก็เต็มไปด้วยความหมาย
เคาอาร์เม้มริมฝีปากแล้วเบือนหน้าหนี
‘บ้าเอ๊ย ใครๆ คงคิดว่าหมอนั่นเป็นลูกชายเขาแน่ๆ’
ลิ้นของเขาแทบอยากจะพูดอะไรออกมา แต่เขารู้ว่ามันจะกลายเป็นการโต้เถียงยืดยาว เขาจึงเก็บคำพูดไว้ในใจ
‘นี่เราหลีกเลี่ยงการเถียงกับคนแก่เพราะไม่อยากปะทะกันจริงๆ เหรอเนี่ย?’
เคาอาร์เกาศีรษะอย่างมึนงง พลางครุ่นคิด
ในฐานะหัวหน้ากองทหารรับจ้างเซอร์เบอรัส การหลีกเลี่ยงความขัดแย้งดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้
แต่ตอนนี้เขากลับทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะทำได้
ในขณะที่เคาอาร์กำลังสับสนกับความคิดของตัวเอง กลุ่มก็สามารถออกจากเขตของพัลเลอร์ได้อย่างรวดเร็ว
