ในที่สุด พวกเขาก็ไม่สามารถระบุทิศทางที่ถูกต้องได้อีกต่อไป
“นายท่าน กลับกันเถอะ ถ้ายังเดินวนในป่าแบบนี้ต่อไป มันจะอันตรายเกินไป”
“เบลินดาพูดถูก เขาอาจจะตายไปแล้ว”
แม้ทั้งสองจะพยายามเกลี้ยกล่อม แต่กิสเลนกลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาของเขาจดจ้องไปยังทุกทิศทางรอบตัว
แม้ในชั่วขณะนั้น เขายังคงใช้ประสาทสัมผัสทั้งหมดเพื่อเฝ้าจับเสียง
เสียงที่แผ่วเบาที่สุดก็ยังดี ขอแค่ได้ยินอะไรสักอย่าง
และในตอนนั้นเอง เสียงของกอร์ดอนก็ดังขึ้น แผ่วเบาแต่ชัดเจน
“―!”
ไม่รอช้า ทั้งสามคนพุ่งตัวไปยังทิศทางของเสียงราวกับสายฟ้า!
