ทหารรับจ้างที่จัดกระบวนล้อมรอบค่าย ยิงธนูออกไปยังขอบค่ายโดยไม่ยั้งมือ
แต่…
กรรร…กรรร…
สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงหัวเราะแปลกๆ และน่าขนลุก
ทหารรับจ้างเริ่มสับสน
“อะไรน่ะ…?”
“ไม่มีสักดอกที่โดนงั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้!”
พวกเขารู้สึกได้ชัดเจนว่ามีบางสิ่งอยู่ในความมืด พวกมันแค่ซ่อนตัวและผสานตัวเองเข้ากับความมืดมิด
สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นจงใจปล่อยคลื่นแห่งความมุ่งร้ายออกมา ทำให้แม้แต่ผู้ที่รับรู้ไม่เก่งยังสามารถสัมผัสได้
ทั้งที่พวกมันมีจำนวนมากขนาดนั้น แต่ไม่มีลูกธนูสักดอกที่โดน
“มอนสเตอร์พวกนี้มันอะไรกัน…?”
“ทำไมลูกธนูถึงไม่โดนอะไรเลย?”
ทหารรับจ้างที่ถูกความกลัวครอบงำ เริ่มถอยหลังไปอย่างไม่รู้ตัว
กิลเลียนที่ไม่พอใจกับท่าทีของพวกเขา ทำหน้าเคร่งขรึมก่อนจะเริ่มรวบรวมมานาเข้าที่ลูกธนูเพื่อปล่อยการโจมตีที่แรงกว่าเดิม
แต่ก่อนที่เขาจะปล่อยลูกธนู กิสเลนคว้าแขนของเขาไว้
“อย่าเพิ่งใช้มานา”
“ท่าน?”
“ถ้าทำแบบนั้น สถานการณ์จะแย่ลง เราต้องซ่อนมานาของเราไว้ก่อน”
“ข้าไม่เข้าใจ…”
“เดี๋ยวข้าจะอธิบายให้ฟัง มันชัดเจนว่าโจมตีทางกายภาพใช้ไม่ได้ผล”
[พัลเลอร์ที่ผสานตัวกับความมืด สามารถทำให้การโจมตีทางกายภาพทั้งหมดทะลุผ่านตัวพวกมันไปได้ มีเพียงผู้ที่ใช้มานาได้ เช่น เคานต์บัลซัคและอัศวินของเขาเท่านั้น ที่สามารถทำร้ายพวกมันได้ นี่คือพรและคำสาปที่เผ่าพัลเลอร์ได้รับมา…]
ฟิ้ววว!
