กลยุทธ์ของพวกมันชัดเจน คือทำลายกำลังใจของเหยื่อและปลูกฝังความกลัวก่อนจะลงมือ
“มารวมกัน ข้าจะอธิบายเรื่องนี้”
หลังจากพัลเลอร์หายตัวไป กิสเลนเรียกทหารรับจ้างมารวมตัวและเล่าสิ่งที่เขารู้
เมื่อได้ฟังเกี่ยวกับมอนสเตอร์ที่โจมตีในความมืดและต้านทานการโจมตีทุกอย่างได้ ทหารรับจ้างต่างอ้าปากค้างด้วยความตกใจ
“งั้นเราก็ควรตั้งตะเกียงกับคบไฟเพิ่มใช่ไหม? ล้อมค่ายไว้ด้วยแสงให้มากที่สุด”
“นั่นแค่ถ่วงเวลาได้เท่านั้น สุดท้ายพวกมันจะเอาแสงไปหมดอยู่ดี”
เบลินดาหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมา พร้อมส่งพลังมานาเข้าไปจนเกิดแสงสีฟ้าอ่อนเปล่งออกมา
“ถ้าเรารู้สึกถึงการมีอยู่ของพวกมันได้ แม้จะมองไม่เห็นร่างก็ยังโจมตีได้”
แสงจากอาวุธจะช่วยเปิดเผยส่วนหนึ่งของร่างพวกมันเมื่อเข้าใกล้
“สมกับเป็นเบลินดา ฉลาดจริงๆ” กิสเลนชมพร้อมรอยยิ้ม
เบลินดาเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “ข้าจบจากราชวิทยาลัยเชียวนะ”
“เจ้าโกหกได้ห่วยมาก แต่ยังไงก็เถอะ เราใช้มานาไม่ได้ในตอนนี้”
“เจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้าโกหก? แล้วทำไมถึงใช้มานาไม่ได้?”
“ถ้าใช้ พวกมันจะเปลี่ยนวิธีล่า”
[เราพบร่องรอยของทหารที่ถูกลักพาตัวไป พวกเขาถูกกินทั้งเป็น เคานต์บัลซัคโกรธจัดจนปลดปล่อยพลังทั้งหมดโจมตีรอบข้าง แต่พัลเลอร์ที่รู้ถึงความแข็งแกร่งของเขาถอยหนีไปในความมืด หลีกเลี่ยงแสง ในที่สุดเราก็ได้แต่มองดูทหารถูกพาตัวไปอย่างช่วยไม่ได้]
