งขนาดวางยาลงในสระล่วงหน้าด้วยซ้ำ…เช่นนั้นก็แปลว่า… เจ้าอาจจะรู้ถึงการมีอยู่ของข้าแล้ว?!”
ซูเฉินขมวดคิ้วแน่น รู้สึกถึงภัยคุกคามที่ใกล้เข้ามา
แม้ว่าอีกฝ่ายจะมองเห็นเขาเป็นเพียงเศษสวะในขอบเขตกายภาพแต่อย่างไรเสีย หากอีกฝ่ายลงมือกับหลินลั่วเว่ยแล้วเขาก็ไม่มีทางรอดพ้นไปได้แน่นอน!
หลินลั่วเว่ยที่ตกจากอากาศ พยายามหมุนเวียนพลังปราณในร่างเพื่อขับพิษออกแต่ยิ่งใช้พลังมากเท่าไร ร่างกายก็ยิ่งร้อนรุ่มใบหน้ายิ่งแดงซ่าน นางรู้สึกอับอายปนโกรธเกรี้ยวยิ่งนัก
“จี้เล่อถงจื่อ! หากเจ้ากล้าแตะต้องข้า…ต่อให้เจ้าหนีไปสุดขอบโลก ข้าก็จะตามล่าฆ่าเจ้าจนได้!”
แม้ร่างกายอ่อนแรงราวจะล้มลงแต่นัยน์ตาหลินลั่วเว่ยกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นรุนแรง
“ไม่ต้องห่วงหรอก เซียนหญิงลั่วเว่ย! หลังจากเจ้าและข้าได้ร่วมสุขาวดีบนสวรรค์เจ้าจะติดใจจนไม่มีวันจากข้าได้แน่นอน! เจ้าจะเป็นหญิงของข้า… ตลอดกาล!”
น้ำเสียงของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจร่างของเขาทะยานลงจากหน้าผา มุ่งหน้าหาหลินลั่วเว่ยอย่างหื่นกระหาย
“แค่ก!”
หลินลั่วเว่ยโกรธจนกระอักเลือดออกมาลมหายใจของนางอ่อนแรงลงทันใดร่างกายร้อนรุ่มจนแสบไปทั่ว เนื้อตัวเริ่มรู้สึกคันยุบยิบราวกับมีมดนับ
