“แต่ต่อให้เจ้าไม่ช่วย ข้าก็จะเดินหน้าต่ออยู่ดี ถ้าข้าเข้าไปในป่าโดยไม่มีการเตรียมตัว ข้าอาจจะตาย เจ้ายังจะไม่ช่วยอีกเหรอ? ใจร้ายชะมัด!“
“ช่วย? ข้าจะไปบอกท่านลอร์ดทุกอย่าง!”
“อ้อ โฮเมิร์นบอกว่าถ้าข้าก่อเรื่องอีก เขาจะจับข้าขังไว้ในหอคอยจริงๆ คราวนี้ถ้าเจ้าไปบอกพ่อ ข้าคงต้องถูกขังแน่ๆ ในกรณีนั้น ข้าคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหนีไป และใครจะรู้ บางทีข้าอาจจะโกรธจนไปก่อเรื่องใหญ่กว่าเดิม อย่าง…จุดไฟเผาป่า”
“ท่านบ้าหรือเปล่า? หากมีคนได้ยินท่านพูดแบบนี้ล่ะ?”
เบลินดาตกใจจนพูดไม่ออก แต่กิสเลนยังคงพูดต่อด้วยท่าทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ในเมื่อข้าเข้าไปในป่าไม่ได้ ข้าก็อาจจะเผามันทิ้งเสียเลย โอ้ ฟังดูน่าสนุกจริงๆ ข้าควรชวนสโคแวนกับริคาร์โดมาร่วมด้วยดีไหม?”
“นี่ท่านขู่ข้าหรือ? จะขู่กันโต้งๆ ว่าจะก่อเรื่องแบบนี้หรือ?”
“ไม่ใช่การขู่ ข้าแค่บอกว่ามันอาจเกิดขึ้นได้น่ะ หรือไม่ดีกว่าหรือที่จะปล่อยให้ข้าเข้าไปในป่าแทน?”
“อ๊าก! ท่านกำลังทำให้ข้าปวดหัว!”
เบลินดาประท้วงเสียงดัง แต่หลังจากที่โดนทั้งคำขู่และคำขอร้องของกิสเลนวนเวียนอยู่หลายรอบ เธอก็เริ่มดูเหมือนจะยอมจำนน
“เฮ้อ ท่านจะทำจริงๆ ใช่ไหม? ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องหาเรื่องเสี่ยงขนาดนี้นะ ท่านพ่อบ้านจับตาท่านอยู่ คราวนี้ท่านอาจจะโดนขังจริงๆ ก็ได้”
“นี่คือสิ่งที่ต้องทำ ถ้าเจ้าช่วย มันจะสำเร็จ เจ้าจะช่วยข้าหรือไม่?”
