ชายคนเดิมที่กำลังแคะจมูกอยู่หัวเราะคิกคักก่อนจะตอบ
“วันนี้เขาก็ยุ่งอีกเหมือนเดิม กลับมาพรุ่งนี้ละกัน”
“เข้าใจละ ดูเหมือนพวกเจ้าจะอยู่กันอย่างสบายดีนะ”
กิสเลนยังคงเดินจากไปโดยไม่แสดงความไม่พอใจ
แต่กิลเลียนเริ่มจะเดือดดาล เขาจับสังเกตได้ว่าพวกเขากำลังพยายามกลั่นแกล้งและเล่นเกมจิตวิทยากับผู้ว่าจ้าง
“นายน้อย พวกมันทำแบบนี้เพราะตั้งใจ พวกมันรู้ว่าท่านกำลังร้อนรนและกลับมาครั้งแล้วครั้งเล่า มันเป็นวิธีแสดงอำนาจเหนือผู้ว่าจ้าง”
“ข้ารู้ แต่ปล่อยมันไปก่อน”
กิสเลนพูดปลอบกิลเลียนอย่างใจเย็น ก่อนจะกลับไปยังที่พักของพวกเขา
ในวันถัดมาและอีกสองวันต่อจากนั้น สถานการณ์ก็ยังคงเหมือนเดิม ทหารรับจ้างส่งกิสเลนกลับไปทุกครั้งด้วยรอยยิ้มเยาะ
ในวันที่ห้า กิสเลนกลับไปที่นั่นอีกครั้ง ทหารรับจ้างคนนั้นใช้นิ้วทำสัญลักษณ์วงกลม ก่อนจะพูด
“ถ้าอยากเจอหัวหน้าของพวกข้า เจ้าคงต้องแสดงความจริงใจหน่อยนะ… ท่านหัวหน้ายุ่งมาก เข้าใจไหม?”
กิสเลนพยักหน้าก่อนจะโยนเหรียญทองให้เขาหนึ่งเหรียญ
ทหารรับจ้างคนนั้นเบิกตากว้าง กลืนน้ำลายลงคออย่างหนักหน่วง เขาไม่คิดว่าจะได้รับเงินมากมายขนาดนี้จากขุนนาง
ความโลภเริ่มแผ่ซ่านในใจเขา เขาจึงลองดันดวงต่อ
“อะแฮ่ม… แต่ดูเหมือนว่าเหรียญนี้จะยังไม่พอ เจ้าคงยังไม่เข้าใจสถานการณ์จริงๆ ข้าแนะนำให้เจ้ากลับมาใหม่พรุ่งนี้ดีกว่า มาให้ไวกว่านี้ อายุยังน้อย แต่ยืดยาดชะมัด”
