ป่าแห่งนี้ทอดยาวทางตอนเหนือของเพอร์เดียม และเต็มไปด้วยสัตว์อสูรที่ร้ายกาจ ไม่มีใครเคยสำรวจจนสุดได้สำเร็จ แม้แต่ชาวเพอร์เดียมเองยังหลีกเลี่ยงที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับป่านี้ พวกเขาเพียงตั้งรับกับเหล่าสัตว์อสูรที่ปรากฏตัวออกมาเป็นครั้งคราว
โฮเมิร์นหัวเราะเยาะเบาๆ ราวกับจะสั่งสอนกิสเลน
“นายน้อย ท่านรู้หรือไม่ว่าป่ามอนสเตอร์เป็นสถานที่แบบไหน?”
กิสเลนพยักหน้าเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า
“แน่นอน ข้ารู้ดี มันคือป่าที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์อันตราย”
เสียงซุบซิบในหมู่ผู้ติดตามดังขึ้นทันที ข้อเสนอของกิสเลนดูเหลือเชื่อเกินกว่าที่จะเป็นจริงได้
ในความคิดของพวกเขา มีสิ่งที่เป็นไปได้และสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ และสิ่งที่กิสเลนเสนอในวันนี้ชัดเจนว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ พวกเขามองว่ามันเป็นหายนะครั้งใหม่ที่รอเวลาจะเกิดขึ้น เหมือนกับเรื่องวุ่นวายอื่นๆ ที่เขาเคยสร้างมาก่อน
โฮเมิร์นหันกลับมามองกิสเลนด้วยสีหน้าจริงจัง
“ไม่ใช่แค่การพัฒนาป่านั่นจะเป็นไปไม่ได้ แต่ในฐานะขุนนางผู้สืบทอด ท่านไม่มีสิทธิ์รวบรวมกำลังคนหรือสร้างป้อมปราการในเขตคฤหาสน์โดยไม่ได้รับอนุญาต”
กิสเลนตอบกลับอย่างใจเย็น
“นั่นแหละคือเหตุผลที่ข้าขออนุญาตจากท่านพ่อ”
ท่าทีที่สงบนิ่งของเขาทำให้โฮเมิร์นรู้สึกเหมือนกำลังถูกท้าทาย ความโกรธเริ่มก่อตัวในใจ
‘ดูเหมือนยิ่งโตขึ้น เขายิ่งวางแผนสร้างปัญหาใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ’โฮเมิร์นคิดในใจ
