นพริบตา ชายคนหนึ่งสิ้นชีพทันที
“แก…ไอ้สารเลว!!”
ชายอีกคนรีบฟันดาบลงใส่กิสเลน แต่เขาหลบได้อย่างง่ายดายและเพียงแตะขอบของดาบด้วยหลังมือ
เคร้ง!
เสียงดังเบาๆ ขณะที่แขนที่จับดาบของศัตรูถูกกระแทกขึ้นสูง เปิดส่วนลำตัวทิ้งไว้โดยไร้การป้องกัน
กิสเลนจับหน้าของชายคนนั้นแล้วกระแทกลงกับพื้น
ตึง!
เสียงดังสะเทือนขณะที่หัวของศัตรูฝังลึกลงในดิน เลือดเริ่มซึมออกมาอาจเพราะกะโหลกร้าว แต่กิสเลนไม่หยุด เขายังคงจับหัวของศัตรูและกระแทกลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!
เมื่อทำซ้ำหลายครั้ง หัวของชายคนนั้นก็ถูกบดขยี้จนยับเยิน
กิสเลนค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืน ใบหน้าของเขายังคงนิ่งเฉยขณะจ้องมองไปยังแฟรงค์
ใบหน้าของแฟรงค์แข็งทื่อด้วยความตื่นตะลึง ทุกสิ่งเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไปจนเขาตอบสนองไม่ทัน
‘สายตานั่น…มันอะไรกัน?’
กิสเลนจ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา ราวกับสัตว์ร้ายที่หิวกระหายเลือด แฟรงค์รู้สึกถึงความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง กิสเลนดูราวกับปีศาจผู้กระหายการสังหาร แม้ว่าแฟรงค์จะเคยฆ่าคนมามากมาย แต่เขาไม่เคยเห็นใครที่เปล่งออร่าที่น่ากลัวเช่นนี้มาก่อน
‘ไม่เห็นเหมือนข้อมูลที่ได้มาเลย’
กิสเลนเพิ่งแสดงการใช้มานาออกมาอย่างชัดเจน ไม่มีทางที่คนอายุน้อยขนาดนี้จะเคลื่อนไหวด้วยความแข็งแกร่งและความเร็วแบบนี้ได้หากไม่ใช้มานา
‘เด็กคนนี้ควบคุมมานาได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน’
