แฟรงค์รู้สึกว่าฝีมือดาบของกิสเลนนั้นสูงกว่าเขาหลายระดับ หากไม่ใช่เพราะพลังมานาที่ช่วยเสริมร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้น เขาคงถูกสังหารไปนานแล้ว
‘แต่ยังไงข้าก็ชนะอยู่ดี’
แฟรงค์ดึงมานามาใช้มากขึ้นเพื่อเร่งให้การต่อสู้จบลง ในขณะที่เวลาดำเนินไปบาดแผลบนร่างกายของกิสเลนก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
เปรี้ยง!
กิสเลนแทบจะกันดาบของแฟรงค์ไม่ไหว ขณะพยายามสังเกตเพื่อหาคำตอบว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง “ข้าลองทายได้ไหม? ดัชชีเดลฟีน? หรือบางทีอาจเป็นเคานต์เดสมอนด์”
แฟรงค์มองกิสเลนด้วยความตกใจ แต่รีบเก็บอาการ “ไอ้ตัวอันตราบ”
ดาบของพวกเขาปะทะกันอย่างรุนแรง กิสเลนยิ้มเยาะ “หึ ข้าไม่ต้องการคำยืนยันแล้ว มาจบกันเถอะ”
แฟรงค์ตอบกลับอย่างมั่นใจ “แม้จะมีฝีมือ ข้าก็ยังเหนือกว่าเจ้า อย่าเสียเวลาไปเลย รู้ไปก็เท่านั้น ยังไงก็ตายที่นี่อยู่ดี!”
เสียงของดาบที่ปะทะกันดังกึกก้องในอากาศ กิสเลนกัดฟันแน่นพลางยิ้มเหี้ยมเกรียม “ข้ารู้ชัดหมดแล้ว ถึงเวลาจบเรื่องนี้แล้วล่ะ”
แรงปะทะของมานาส่งผ่านดาบของทั้งคู่ กิสเลนเริ่มเสียเปรียบเมื่อดาบของเขาถูกดันกลับไป แฟรงค์เชื่อมั่นในชัยชนะของตน
แต่ทันใดนั้น…
“สงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร เจ้าคิดเหมือนกันไหม?”
ดวงตาของกิสเลนเปล่งประกายสีแดงอย่างน่ากลัว
แฟรงค์รู้สึกถึงลางร้าย เขาพยายามทุ่มพลังทั้งหมดเพื่อผลักดันกิสเลนออกไป แต่ในวินาทีนั้นเอง
วู้ม!
