หลังจากเดินชมเทศกาลอยู่พักหนึ่ง เอเลน่าก็เริ่มยืดตัวด้วยท่าทีเบื่อหน่ายเล็กน้อย
“สนุกดีนะ แต่ปีนี้มันก็เหมือนเดิมทุกที เลยเริ่มน่าเบื่อนิดหน่อยแล้ว”
เทศกาลมักจะซ้ำเดิมอยู่ทุกปี อีกทั้งด้วยทรัพยากรที่จำกัดในอาณาเขตที่ยากจน ทำให้มันไม่น่าแปลกใจที่เธอจะรู้สึกเบื่อหน่าย
“ไม่มีอะไรที่น่าตื่นเต้นกว่านี้อีกหรือ?”
ขณะที่เอเลน่ามองไปรอบๆ ด้วยความผิดหวัง อัศวินอารักขาคนหนึ่งก็เข้ามากระซิบอะไรบางอย่างกับเธอ
“คุณหนู เช่นนั้น เราลองไปที่อื่นดีไหมครับ?”
“หืม? ที่ไหน?”
อัศวินผู้ยิ้มอ่อนโยนนั้นคือจามาล เขาเป็นหนึ่งในผู้คุ้มกันประจำตัวของเอเลน่ามานาน และมีชื่อเสียงที่ดีภายในปราสาท
“ข้าได้ยินมาว่ามีบางสิ่งที่พิเศษจัดขึ้นอยู่ห่างออกไปหน่อย ใกล้ๆ ชานเมือง”
“จริงหรือ? คืออะไรหรือ?”
“เอ่อ นั่นเพื่อนข้าบอกมา ข้าเองก็ไม่ทราบรายละเอียดหรอก แต่เขาบอกว่ามันน่าตื่นเต้นมาก”
“จริงเหรอ? ไปเถอะ! ข้าอยากเห็นจัง!”
ดวงตาของเอเลน่าเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น อยากไปดูให้เห็นกับตา
กิสเลนมองจามาลอย่างเงียบๆ และแววตาของเขาก็วาบขึ้น
‘ที่แท้…เป็นเจ้าสินะ’
