ในชีวิตก่อน สหายร่วมดื่มครั้งสุดท้ายของเขา ชายที่ได้รับฉายาว่า “หนึ่งคนสยบกองทัพ” และบางครั้งเรียกว่า “มหาจอมเวทย์” มักจะเย้ยเขาอยู่เสมอว่า
— “ข้าอยู่ที่สาม ส่วนเจ้าอยู่ที่เจ็ด นั่นแปลว่าเจ้าห่วยกว่าใครทั้งหมด ใช่ไหมล่ะ?”
— “หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว ถ้าเจ้าเบื่อ มาซัดกันให้หายคิดถึงหน่อยไหมล่ะ?”
ทุกครั้งที่พวกเขาท้าทายกันเช่นนี้ บริเวณโดยรอบก็ถูกทำลายจนเปลี่ยนสภาพไปจนลูกน้องของพวกเขาต้องวิงวอนให้หยุดหลายต่อหลายครั้ง
‘ให้ตายเถอะ แค่คิดก็หงุดหงิดแล้ว’
พอนึกย้อนกลับไปทีไรก็ยิ่งหงุดหงิด แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าไม่เป็นความจริง แต่การถูกท้าทายอย่างเด็กๆ แบบนั้นมันก็ทำให้โมโหอย่างช่วยไม่ได้
บางทีอาจจะเป็นเพราะจิตวิญญาณนักสู้ในตัว หรืออาจจะเป็นสัญชาตญาณที่ฝังลึกลงไปก็ได้ที่ทำให้เขาต้องการยืนยันความแข็งแกร่งของตน
‘เอาล่ะ คราวนี้ข้าจะไม่ใช่แค่หนึ่งในเจ็ดผู้แข็งแกร่งที่สุด ข้าจะกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีป’
ในชีวิตก่อนหน้า เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะแพ้ให้กับผู้ใดในเจ็ดผู้แข็งแกร่งที่สุด เขาเชื่อเสมอว่าผลการต่อสู้นั้นจะไม่แน่นอนจนกว่าจะได้ลงสนามจริง คู่ต่อสู้ของเขาก็คงคิดแบบเดียวกัน
ยกเว้นเพียงหนึ่งคน…ที่เขายอมรับว่าเป็นข้อยกเว้น
“ดาบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งทวีป… ชายคนนั้นช่างแข็งแกร่งจริงๆ”
