ไม่มีเหตุผลที่พวกเขาจะไปที่นั่นระหว่างเทศกาล มีใครบางคนต้องล่อหรือพาพวกเขาไปที่นั่นด้วยกำลัง
“อย่างน้อยก็มั่นใจได้อย่างหนึ่ง”
การตายของเอเลน่าคือจุดเริ่มต้นของการล่มสลายของเพอร์เดียม
“ในกรณีนั้น ข้าเพียงแค่ต้องแก้ไขทุกอย่างตั้งแต่ต้น”
เขาจัดเรียงความคิดของตัวเองและออกจากห้องทันที
“ข้าต้องฝึกร่างกายให้พร้อมเร็วที่สุด ปัญหาคือ เวลามีแค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้น…”
กิสเลนเดินสำรวจปราสาทของเจ้าเมือง
เขาจากปราสาทเพอร์เดียมมานานจนแทบจำโครงสร้างของมันหรือใบหน้าของเหล่าคนรับใช้ไม่ได้ ทุกคนที่เขาเดินผ่านทักทายเขา แต่สีหน้าก็ไม่ได้ดูดีนัก มีทั้งความเฉยเมยและการดูถูกที่เงียบงันอยู่ในนั้น
‘ข้าว่าข้าก็ไม่ได้เป็นคนที่แย่ขนาดนั้นนะ‘
ณ ตอนนี้ กิสเลนคงถูกมองว่าเป็นคนขี้หงุดหงิด โมโหง่าย จนทุกคนต่างอยากหลีกเลี่ยง
“นายน้อยกิสเลน! นายน้อย!”
ขณะที่เขาเดินสำรวจปราสาทอย่างไร้จุดหมาย ก็มีคนเรียกชื่อเขาและวิ่งเข้ามาหา หายใจหอบแรง
‘อ้อ…เฟอร์กัส?’
คนที่มาหาเขาคือ เฟอร์กัส อัศวินที่เคยรับหน้าที่คุ้มครองเขา แม้ว่าอายุจะมากพอที่จะเกษียณและพักผ่อนแล้ว แต่เฟอร์กัสก็ยังอยู่ในปราสาท รับใช้อย่างซื่อสัตย์เคียงข้างกิสเลนมาโดยตลอด
เฟอร์กัสยืนอยู่ตรงหน้าเขา โค้งตัวลงอย่างเคารพพร้อมกับหอบหายใจอย่างหนัก
‘เขาวิ่งมาจากไกลแค่ไหนกันนะ?’
ถ้าตอนนี้มีนักฆ่าปรากฏตัวขึ้น คงไม่รู้แล้วว่าใครจะปกป้องใคร
